บทที่ 58

บทที่ 58

หลังมื้อค่ำ เด็กน้อยทั้งห้าคนต่างพากันคอตก ใบหน้าเล็กเขียนคำว่าจำยอมไว้เต็มเปี่ยม ราวกับลูกนกกระทาตัวเล็กๆ ห้าตัวที่กำลังรอรับโทษ

ยหวีชิงเยี่ยนจมดิ่งอยู่บนเก้าอี้โยกตัวกว้างอย่างสบายอารมณ์ ร่างกายทั้งร่างคล้ายไร้กระดูก แม้แต่ปลายนิ้วยังแผ่ซ่านความเกียจคร้านออกมา

เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย เพลิดเพลินไปกับสายลมอ่อนยามค่ำคืน

"เริ่มได้"

เด็กทั้งห้ากลายร่างเป็นผึ้งน้อยผู้ขยันขันแข็งทันที รุมล้อมอยู่รอบเก้าอี้โยกแล้วเริ่มวุ่นวายกันทันที

"ท่านอายหวี ข้าบีบนวดไหล่ให้ท่านนะ" ซูเหมี่ยวเหมี่ยวใช้แรงทั้งหมดที่มียิ่งยวด มือป้อมๆ นวดคลึงอยู่บนบ่าไหล่ของยหวีชิงเยี่ยน น่าเสียดายที่แรงกระจ้อยร่อยแค่นั้น สำหรับเขาแล้วก็ไม่ต่างอะไรกับลูกแมวเหยียบย่ำแก้เมื่อย นอกจากจะคันๆ ยุบยิบแล้วก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย

ลู่เหวินเซิงและเจียงหมีอู้นั่งยองๆ อยู่ข้างเก้าอี้โยกทั้งสองข้าง คนละข้างกอดขาไว้หนึ่งข้าง จังหวะการเคาะของทั้งสองไม่เท่ากัน คนหนึ่งเร็วคนหนึ่งช้า เคาะตุงๆ ดั่งตีกลอง ขาของยหวีชิงเยี่ยนไม่มีขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย แต่มือของทั้งสองกลับเมื่อยล้าเสียก่อน และแลกเปลี่ยนสายตาน่าเวทนากัน

เซียวซิงเฉินมือหนึ่งถือถ้วยชา อีกมือหนึ่งหยิบผลไม้วิญญาณใสกระจ่างปานคริสตัล ส่งไปจดจ่อริมฝีปากของยหวีชิงเยี่ยนอย่างระมัดระวัง ท่วงท่าเคร่งครัดไร้ที่ติ