บทที่ 56

บทที่ 56

เบื้องหน้าค่ายกลพิทักษ์ภูเขาสำนักเทียนหยวน ยวี่ฉางหลินร้อนรนดั่งมดบนกระทะร้อน

เมื่อมองเห็นร่างของซูซินเหยาตกลงไปในเขตค่ายกล เขากลัวเหลือเกินว่าซูซินเหยาจะกลืนโอสถลงไปในวินาทีถัดมา

จึงรีบตะโกนเข้าไปในค่ายกลว่า "คุณหนูซูโปรดหยุดก่อน"

เมื่อเห็นซูซินเหยาหันกลับมา เขารีบเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มประจบประแจงทันที น้ำเสียงอ่อนลงยิ่งกว่านุ่น "เป็นข้าเอง เจ้าหุบเขาโอสถเซียน ยวี่ฉางหลิน เมื่อครู่เข้าใจผิดกันไปใหญ่โต ทำให้คุณหนูซูตกใจกลัวแล้ว ยวี่ผู้นี้มาขอขมา ณ ที่นี้ ยวี่ผู้นี้หาได้มีเจตนาร้ายไม่ ขอคุณหนูซูอย่าได้หวาดกลัวเลย"

ซูซินเหยาแอบกลอกตาบนเป็นวงใหญ่ ริมฝีปากเล็ก ๆ เบะขึ้นสูงลิ่ว

หาได้มีเจตนาร้าย? หากไม่ใช่เพราะข้าผู้นี้วิ่งเร็ว ป่านนี้กระดูกแม้แต่ชิ้นเดียวคงถูกสุนัขแก่เช่นเจ้าแทะจนเกลี้ยงแล้วมั้ง

เวลานี้มาแสร้งทำเป็นคนดีอะไรกัน

นางเท้าสะเอวทั้งสองข้าง เชิดคางขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง น้ำเสียงใสราวกระดิ่งเงินแฝงความเยาะเย้ยไว้อย่างไม่ปิดบัง ดังลอดผ่านค่ายกลออกไปอย่างชัดเจน

"เจ้าบอกว่าไม่มีเจตนาร้าย แล้วเหตุใดจึงไล่ตามข้าผู้นี้ไม่เลิกราดั่งสุนัขบ้าเล่า? ซ้ำยังหน้าไม่อายตะโกนว่า 'จงมอบโอสถทารกวิญญาณทองม่วงมาซะ' โอสถเม็ดนี้ข้าผู้นี้ใช้หินวิญญาณชั้นต่ำสามล้านก้อนซื้อมันมาด้วยเงินทองจริงๆ มีเหตุผลอันใดต้องมอบให้เจ้าด้วย