บทที่ 53

บทที่ 53

ตลาดผู้บำเพ็ญ แสงอรุณเพิ่งทอประกาย แต่ตรงหัวมุมถนนที่ครึกครื้นที่สุดกลับเนืองแน่นไปด้วยผู้คน

หน้าประตูร้านประดับกระจกหลากสีอันเป็นเอกลักษณ์ของโถงฉางชุนยังไม่ทันเปิด ผู้คนก็เบียดเสียดกันอยู่เนืองแน่น เสียงอึกทึกจอแจยิ่งใหญ่กว่าตอนเปิดร้านเมื่อวานเสียอีก

"ได้ยินว่าวันนี้ยังมีโอสถชั้นเลิศล้วน ๆ เหมือนเดิมเลย"

"ข้ามาเข้าแถวตั้งแต่ยามสาม รอบนี้ไม่ว่าจะพูดอย่างไรก็ต้องแย่งมาให้ได้สักเม็ด!"

ฝูงชนที่หลั่งไหลกันมานี้ช่างตัดกับภาพความเงียบเหงาไร้ผู้คนของหอโอสถเซียนที่อยู่ข้าง ๆ อย่างสิ้นเชิง

สีหน้าของเถ้าแก่หอโอสถเซียนดำคล้ำยิ่งกว่าก้นหม้อ โกรธจนเนื้อไขมันบนใบหน้าสั่นเทา

โดยเฉพาะเมื่อเห็นลูกมือของตนอย่างจางซานและหลี่ซื่อไปเบียดอยู่แถวหน้าสุด เขย่งปลายเท้า ยืดคอ ยาว ชูหินวิญญาณขึ้นด้วยท่าทางตื่นเต้นเต็มประการ ยิ่งทำให้เขาแทบจะกระอักเลือดออกมา

"ไอ้พวกกินบนเรือนขี้รดบนหลังคา!" เขาเคี้ยวเขี้ยวเคี้ยวฟันกรอด แต่ก็อดกลืนน้ำลายลงคอไม่ได้

พูดตามตรง หากไม่ใช่เพราะสวมชุดเถ้าแก่หอโอสถเซียนอยู่ เขาก็อยากจะพุ่งเข้าไปแย่งมาลองสักสองเม็ดเหมือนกัน... เจ้าพวกเวรเอ้ย!