บทที่ 52

บทที่ 52

ตู้จัดแสดงของโถงฉางชุน โอสถชั้นเลิศหนึ่งพันเม็ดราวกับถูกพายุพัดผ่าน ไม่ถึงครึ่งชั่วยามก็ถูกกวาดซื้อจนเกลี้ยง

เหล่าผู้บำเพ็ญต่างประคองขวดโอสถไว้ในมือ ไม่ก็ทะลวงขั้นในทันที หรือไม่ก็รีบร้อนเร่งเดินทางกลับบ้าน แม้แต่ในอากาศก็ยังหลงเหลือไอรอบตัวจากการผันผวนของพลังวิญญาณ

ซูซินเหยาและหลินซือซือผู้ร่ำรวยและใจถึงคือจุดสนใจที่เจิดจ้าที่สุดท่ามกลางฝูงชนอย่างไม่ต้องสงสัย

ทั้งสองอาศัยความมั่งคั่งอันน่าตกใจ ต่างคนต่างทุ่มหินวิญญาณอย่างไร้ความเสียดาย แต่ละคนซื้อโอสถมาได้มากกว่าสามสิบเม็ด สองอ้อมแขนกอดไว้จนเต็มแน่น ดึงดูดเสียงสูดลมหายใจด้วยความอิจฉาริษยาจากผู้คนรอบข้างเป็นระลอก

ใบหน้าของซูซินเหยาแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น ความลำพองใจฉายชัดออกมาจากแววตา

"ฮ่าๆๆ— มีโอสถชั้นเลิศเหล่านี้ ข้าผู้นี้จะสามารถบรรลุพลังฝีมือเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในไม่ช้า และสลัดยหวินเจี้ยนเยว่ให้ทิ้งห่างไปอยู่เบื้องหลัง

ยหวินเจี้ยนเยว่ เจ้าล้างคอรอไว้ให้ดีเถอะ ไม่ช้าก็เร็วข้าผู้นี้จะทำให้เจ้าต้องหมอบคลานร้องห่มร้องไห้อยู่ใต้ฝ่าเท้าของข้า ฮ่าๆๆ—" นางหัวเราะจนตัวโยน ท่าทาง "ได้ใจจนออกนอกหน้า" เช่นนั้น ทำให้คนรอบข้างอดขำไม่ได้

หลินซือซือยกมือขึ้นกุมขมับอยู่ด้านข้าง "เสือยาเอ๋อร์ ต่อให้ไม่พูดถึงเรื่องจะเอาชนะยหวินเจี้ยนเยว่ได้หรือไม่ เจ้าช่วยปัดรอยเท้าบนตัวออกก่อนเถอะ..."