บทที่ 51

บทที่ 51

"โถงฉางชุน" ทั้งภายในและภายนอกต่างเข้าแถวยาวเหยียด เสียงเซ็งแซ่อึกทึกราวกับจะยกหลังคาขึ้น

ทว่าหากสังเกตให้ดีจะพบว่าเหล่าผู้บำเพ็ญที่อยู่แถวหน้าสุดและมีแววตาร้อนรนนั้นมีเป็นส่วนน้อย ฝูงชนที่แน่นขนัดอยู่ด้านหลังส่วนใหญ่ต่างพกพาความรู้สึกอยากรู้อยากเห็นและเคลือบแคลงสงสัยอย่างยิ่ง

"ขายโอสถชั้นเลิศในราคาโอสถชั้นต่ำ? หลอกผีสิไม่ว่า!"

"นั่นสิ โอสถรวมปราณชั้นต่ำของหุบเขาโอสถเซียนยังขายตั้งแปดสิบหินวิญญาณ ที่นี่โอสถชั้นเลิศราคาแค่แปดสิบหรือ มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่เชื่อ!"

"ข้าว่านะ ไม่เอาหัวแพะมาแขวนขายเนื้อสุนัข ก็คงมีเล่ห์กลอะไรที่เราไม่รู้ รอดูเถอะ ใครซื้อก็โง่แล้ว"

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังเซ็งแซ่ไม่ขาดสาย

ความสำคัญของโอสถต่อผู้บำเพ็ญนั้นเป็นสิ่งที่ไม่ต้องสงสัยเลย แต่ความหายากและการผูกขาดของนักปรุงโอสถทำให้ราคาโอสถสูงลิ่วจนเอื้อมไม่ถึงมาเนิ่นนานแล้ว

ยามปกติ ผู้บำเพ็ญอิสระทั่วไปต้องรัดเข็มขัดประหยัดอดออมอยู่หลายเดือน ถึงจะควักเงินซื้อโอสถชั้นต่ำสักเม็ดสองเม็ดได้

โอสถชั้นเลิศหรือ? นั่นยิ่งเป็นสินค้าฟุ่มเฟือยที่แม้แต่ในความฝันก็ไม่กล้าคิดถึง