บทที่ 50

บทที่ 50

ใต้แสงจันทร์ ยหวินเจี้ยนเยว่ทอดมองเซียวซิงเฉินผู้กำลังจมดิ่งอยู่ในความเจ็บปวดและดิ้นรน ภายในแววตาเต็มไปด้วยความเข้าใจและความเห็นอกเห็นใจ

นางหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับคราบน้ำตาบนใบหน้าของเซียวซิงเฉินแผ่วเบา น้ำเสียงอ่อนโยนทว่าแฝงไว้ด้วยพลังที่ไม่อาจปฏิเสธ

"ซิงเฉิน เงยหน้าขึ้น มองมาที่อาจารย์"

เซียวซิงเฉินเงยหน้าขึ้นตามคำ สองตาเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเคว้งคว้างและไร้ที่พึ่ง

ยหวินเจี้ยนเยว่กุมมือน้อย ๆ ของเขาไว้ ไออุ่นจากปลายนิ้วส่งผ่านเข้ามาทางฝ่ามือ น้ำเสียงของนางทั้งอ่อนโยนและล้ำลึกราวกับมองทะลุปรุโปร่งถึงสัจธรรมแห่งโลกหล้า

"ความกังวลของเจ้า อาจารย์เข้าใจทั้งหมด ความกตัญญูคือรากฐานแห่งการตั้งตน อาจารย์เข้าใจดีว่ามันมีน้ำหนักเพียงใดในใจผู้คน

ทว่าซิงเฉิน ความกตัญญูที่แท้จริงมิใช่การทำตามรูปแบบผิวเผิน ยิ่งมิใช่การนำพาตนเองไปสู่หุบเขาดาบทะเลเพลิง รู้ทั้งรู้ว่าภูเขามีเสือแต่ก็ยังดึงดันจะเดินเข้าหา เพื่อไปเอาใจอคติและความมุ่งร้ายของผู้อื่น"

นางเว้นช่วงไปครู่หนึ่ง แววตาดั่งคบเพลิงจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเด็กน้อย "อาจารย์บอกเจ้าไว้ตรงนี้เลย งานเลี้ยงวันเกิดนี้ พวกเราไม่ไป"

เซียวซิงเฉินสะท้านเฮือก ในแววตาแวบประกายแห่งความหลุดพ้นขึ้นมาก่อนจะถูกความกังวลที่ลึกล้ำกว่าถมทับ "แต่ว่าท่านอาจารย์ หากไม่กลับไป ท่านปู่ คนในตระกูล รวมถึงคนนอก พวกเขาจะหาว่าศิษย์อกตัญญู จะหาว่าท่านพ่อท่านแม่สั่งสอนศิษย์ไม่ดี ศิษย์..."