บทที่ 49

บทที่ 49

ยหวีชิงเยี่ยนพลันวางพัดจีบลง นั่งตัวตรงขึ้น ดวงตาดอกท้อที่มรดกความหรี่เล็กยามปกติเบิกกว้างขึ้นเต็มส่วน กวาดสายตาพินิจพิจารณาลูกพยัคฆ์ขาวที่ซูเหมี่ยวเหมี่ยวโอบกอดไว้แน่นอย่างครุ่นคิด

ยหวินเจี้ยนเยว่ส่งสัญญาณให้เด็ก ๆ พาเจ้าตัวเล็กถอยออกไปไกลกว่าเดิม เดินไปหยุดข้างกายชิงหลี ย่อตัวลงแล้ววางฝ่ามือลงบนเกล็ดเย็นเฉียบของนางเบา ๆ พร้อมถ่ายทอดพลังวิญญาณอ่อนโยนสายหนึ่งเข้าไป "ชิงหลี ตั้งสติ บอกข้าทีว่าเจ้ากำลังหวาดกลัวอะไรอยู่? คือเจ้าลูกพยัคฆ์ขาวตัวนั้นหรือ"

อาการสั่นสะเทือนของชิงหลีบรรเทาลงเล็กน้อย หัวงูขนาดใหญ่ฝืนเงยขึ้นมาเล็กน้อย ม่านตาสีทองยังคงจ้องเขม็งไปยังทิศทางของเจ้าตัวเล็กไม่วางตา เต็มไปด้วยความยำเกรงที่มาจากก้นบึ้งแห่งจิตวิญญาณ

ผ่านไปครู่ใหญ่จนกระทั่งนางแน่ใจว่าเจ้าลูกพยัคฆ์ขาวตัวนั้นไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อตน ในที่สุดนางจึงสามารถฝืนควบคุมรูปร่างของตนไว้ได้ แสงสีเขียววาบขึ้นครั้งหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนกลับเป็นร่างมนุษย์อีกครั้ง

เพียงแต่ร่างมนุษย์ของชิงหลียังคงมีใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ ร่างกายสั่นน้อย ๆ อย่างไม่อาจควบคุม ปลายนิ้วเย็นเฉียบ