บทที่ 48

บทที่ 48

เซียวเยี่ยนรู้สึกราวกับหัวใจถูกมือที่มองไม่เห็นกำเอาไว้แน่น ยืนมองร่างในชุดขาวบริสุทธิ์ดั่งหิมะที่กำลังเดินตรงเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ

ระยะห่างหดแคบลงทุกที จนกระทั่งเขาแทบจะมองเห็นชายกระโปรงปราศจากมลทินของนางที่กวาดผ่านผลึกน้ำแข็งจับตัวบนพื้น

สายตาของยหวินเจี้ยนเยว่กวาดผ่านกริชในมือเขาอย่างแผ่วเบา

แววตานั้นมิได้จงใจมุ่งร้าย ทว่ากลับแฝงความเฉยชาดุจมองมดปลวก และความเย็นชาที่ราวกับมองทะลุปรุโปร่งทุกสิ่ง

เพียงแค่หางตานี้วาดผ่าน เซียวเยี่ยนพลันรู้สึกถึงไอเย็นที่แล่นพล่านจากฝ่าเท้า ทั้งที่ตนอยู่ท่ามกลางเตาหลอมเปลวเพลิงแท้ ๆ แต่ทั่วร่างกลับคล้ายร่วงหล่นสู่อุโมงค์น้ำแข็ง จนเลือดลมแทบจะแข็งตัว

กล้ามเนื้อทั่วสรรพางค์ตึงเกร็งในชั่วพริบตา แม้แต่ลมหายใจยังสะดุดหยุดนิ่ง

ไอหนาวจากใต้เท้านางลามเลียมาถึงขอบรองเท้าของเขาอย่างอุกอาจ ทิ้งความหนาวเหน็บเสียดกระดูกไว้เบื้องหลัง

ความตื่นตระหนกที่ยากจะหาคำบรรยายพรั่งพรูขึ้นในใจ หัวใจของเขาเต้นรัวดั่งกลองศึก แยกไม่ออกว่าเป็นความหวาดกลัว ความยำเกรง หรือความรู้สึกอื่นใดกันแน่

แววตานางราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ทว่ากลับคล้ายมองทะลุถึงจิตใจผู้คนได้ ทำเอาเขารู้สึกร้อนตัวขึ้นมาทันที ราวกับทำตามสัญชาตญาณ เขารีบซ่อนกริชประกายหนาวเหน็บเล่มนั้นไว้เบื้องหลังอย่างรวดเร็ว