บทที่ 47

บทที่ 47

สำนักเสวียนเทียน

ยหวินเจี้ยนเยว่ร่วมรับประทานอาหารเช้าง่าย ๆ กับเด็กน้อยทั้งห้า เด็ก ๆ ต่างมีเรี่ยวแรงเต็มเปี่ยมส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวกันอย่างรื่นเริง

ยหวินเจี้ยนเยว่แย้มยิ้มพลางเอื้อมมือไปลูบศีรษะเล็ก ๆ ของพวกเขาทีละคนอย่างอ่อนโยน

"วันนี้อาจารย์จะออกนอกสำนักสักครู่ พวกเจ้าอยู่ที่สำนักให้เรียบร้อย เชื่อฟังคำสั่งของท่านอายหวี ตั้งใจบำเพ็ญเพียรอย่าได้วิ่งซุกซนไปทั่ว ทำได้หรือไม่"

"ทำได้—" เสียงเล็ก ๆ ทั้งห้าดังประสานกันเป็นเสียงเดียว ทั้งใสกระจ่างและเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น อกเล็ก ๆ ผึ่งผายขึ้นตรงราวกับต้นป็อปลาร์ขาวกลุ่มหนึ่งที่ยืนหยัดอย่างองอาจ

"เด็กดีจริง ๆ" ยหวินเจี้ยนเยว่พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

นางเดินออกไปที่ลานกว้าง เอ่ยปากบอกกับยหวีชิงเยี่ยนที่นอนเอกเขนกหลับตาพักผ่อนอยู่บนเก้าอี้โยก "ข้าไปไม่นาน เดี๋ยวก็กลับมา ฝากดูแลเด็ก ๆ ด้วยนะ"

ยหวีชิงเยี่ยนไม่แม้แต่จะปรือตาขึ้นมอง ทำเพียงปัดมือส่งสัญญาณอย่างเกียจคร้านเป็นอันว่ารับรู้แล้ว

เมื่อร่างของนางหายลับไป เขาก็ลืมตาขึ้นช้า ๆ ปลายเรียวนิ้วเคาะพนักพิงเก้าอี้โยกเบา ๆ อย่างไร้จุดหมาย