บทที่ 46

บทที่ 46

ฮวาอิ่งกำลังเคี้ยวกร้วมๆ เม็ดยอดโอสถราวกับกำลังกินลูกอมอย่างเพลิดเพลินเจริญใจ และไม่ลืมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอู้อี้ว่า "อื้ม~ เยว่เยว่ หุบเขาโอสถเซียนกับสำนักกระบี่ชิงยหวินกัดกันนัวเนียเสียขนาดนี้ เจ้าคิดวิธีรับมือไว้แล้วหรือยัง?

คงไม่คิดจะหลบอยู่แต่ในบ้านแล้วนั่งกินลูกอมหรอกกระมัง?"

เขากินอย่างเบิกบาน ดวงตาทั้งสองข้างโค้งหยัดเป็นรูปจันทร์เสี้ยว มองไม่เห็นร่องรอยของความกังวลใจเลยแม้แต่น้อย กลับดูเหมือนกำลังนั่งกินเผือกดูเรื่องชาวบ้านเสียมากกว่า

ยหวินเจี้ยนเยว่กำลังหมุนโอสถชั้นเลิศเม็ดหนึ่งเล่นอยู่ในมือ เมื่อได้ยินดังนั้นจึงคลี่ยิ้มบางๆ "สิ่งที่พวกมันพึ่งพาก็คือโอสถในมือ คิดว่ากำชะตาชีวิตของทุกคนเอาไว้ในมือแล้ว ขอแค่ข้าแย่งชามข้าวของพวกมันมาตรงๆ เรื่องนี้ก็จบไม่ใช่หรือ?"

"แย่งมาหรือ?" ฮวาอิ่งประกายความสนใจพุ่งพล่าน "เจ้าคิดจะเปิดร้านขายโอสถอย่างนั้นรึ? ถ้าเช่นนั้นจำเป็นต้องนำไปฝากขายไว้ที่โถงจวี้เป่าของสำนักเหอฮวนของข้าด้วยไหมล่ะ?"

"ไม่ต้อง" ยหวินเจี้ยนเยว่ปฏิเสธเสียงแข็ง น้ำเสียงไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย

ฮวาอิ่งไม่ได้โกรธเคือง ไหล่ห่อเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือไปคีบโอสถชั้นสูงออกมาจากถาดอาหารหมาข้างๆ อย่างแม่นยำเม็ดหนึ่ง แล้วค่อยๆ ลิ้มรสราวกับกินลูกอม พร้อมกับทำปากจั๊บๆ "เอาเถอะ ในเมื่อเจ้ามีแผนการแล้วก็ดี แต่ว่านะ เยว่เยว่ รสชาติลูกอมของเจ้านี่อร่อยใช้ได้เลยจริง..."