บทที่ 42

บทที่ 42

ยามนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการรักษายวี่หมิงเซวียนและยวี่ซู

ยวี่ฉางหลินหยิบกล่องหยกโบราณออกมาจากถุงเก็บของด้วยมือที่สั่นเทา ช่วงเวลาที่ฝากล่องถูกเปิดออก กลิ่นอายโอสถเข้มข้นก็ฟุ้งกระจายไปทั่ว เพียงแค่สูดดมเข้าไปฟอดเดียวก็ทำให้จิตใจสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที

โอสถเม็ดหนึ่งขนาดเท่าผลลำไย เต็มไปด้วยลายโอสถอันล้ำลึกและเปล่งประกายรัศมีอบอุ่นนวลตา นอนสงบนิ่งอยู่ภายในกล่อง

นี่คือสมบัติล้ำค่าประจำหุบเขาโอสถเซียน โอสถต้าหวนระดับฟ้าชั้นเลิศที่สามารถชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นคืนและทำให้กระดูกที่ผุกร่อนกลับมามีเนื้อหนังได้

เมื่อกินโอสถนี้เข้าไป อาการบาดเจ็บก็จะดีขึ้นได้ในพริบตา ทว่าบนใบหน้าของยวี่ฉางหลินกลับเต็มไปด้วยความลังเลสับสน เพราะสมบัติล้ำค่าไร้ราคานี้ เขามีอยู่เพียงเม็ดเดียวเท่านั้น

สายตาของเขาคั่นอยู่ระหว่างใบหน้าที่ซีดขาวทั้งสองคู่

ด้านหนึ่งคือบุตรชายแท้ ๆ สายเลือดเดียวกันที่เขาฝากความหวังไว้อย่างเต็มเปี่ยม แต่อีกด้านหนึ่งคือบุตรสาวบุญธรรมที่เขาเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็กดั่งลูกในไส้และทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายไปนับไม่ถ้วน

ตกลงแล้วจะให้บุตรชายแท้ ๆ หรือจะให้บุตรสาวบุญธรรมกันแน่

ในบรรดาคนทั้งสอง ยวี่ซูได้รับบาดเจ็บหนักหนาสาหัสที่สุด สถานการณ์ใช้คำว่าน่าอนาถไร้ความปรานีได้เพียงคำเดียวเท่านั้น ตันเถียนถูกทำลาย กระดูกทั่วร่างหักสะบั้น ร่างกายเต็มไปด้วยร่องรอยรูโลหิต หากไม่ใช่เพราะถูกเลี้ยงดูมาอย่างประคบประหงมด้วยสมบัติล้ำค่ามากมายมหาศาล ป่านนี้คงสิ้นใจตายไปนานแล้ว