บทที่ 43

บทที่ 43

"อ๊าก—นังสารเลว รังแกคนเกินไปแล้ว!" ยวี่ฉางหลินมีสภาพราวกับคนเสียสติ

เขาไม่เคยได้รับความอับอายขายหน้าถึงเพียงนี้มาก่อน ศักดิ์ศรีและชื่อเสียงโด่งดังของหุบเขาโอสถเซียน ถูกยหวินเจี้ยนเยว่เหยียบย่ำไว้ใต้ฝ่าเท้าและถูซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ยวี่ฉางหลินชี้ไปยังค่ายกลพิทักษ์ภูเขาแล้วคำรามลั่น "เผาผลาญโลหิตแก่นแท้เดี๋ยวนี้ วันนี้ต้องทำลายค่ายกลนี้ให้ได้ สังหารคนสำนักเสวียนเทียนให้เกลี้ยงไม่ให้เหลือ!"

สิ้นเสียงคำพูด ผู้บำเพ็ญนับร้อยคนต่างแปรวิถีเคล็ดพร้อมกันทั่วร่างพวยพุ่งแสงสีโลหิต พวกเขาไม่นึกเสียดายแม้แต่การเผาผลาญโลหิตแก่นแท้ เพื่อแลกกับพลังวิญญาณที่พุ่งทะยานขึ้นในชั่วพริบตา

ในเสี้ยวพริบตา วิชาอาคมหลากหลายสีสันหลอมรวมกันเป็นกระแสธารพลังงานแห่งการทำลายล้าง ราวกับลาวาที่กำลังเดือดพล่าน กระหน่ำซัดเข้าใส่ค่ายกลพิทักษ์ภูเขาของสำนักเสวียนเทียนอย่างรุนแรง

"ฆ่า—"

"ทำลายค่ายกล ฆ่าพวกมันให้หมด!"

"ครืนนน—"

การโจมตีที่หนาแน่นและรุนแรงกว่าครั้งก่อนถึงสิบเท่าตกลงบนม่านแสง เสียงคำรามสะเทือนเลื่อนลั่นทะลุผ่านม่านกั้นเสียง ม่านแสงสีฟ้าอ่อนของค่ายกลพิทักษ์ภูเขาเกิดแรงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับวินาทีถัดไปจะแบกรับไม่ไหวและแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ