กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 41
เสียงกรีดร้องอันน่าเวทนาของยวี่ซูพลันขาดห้วง นางทอดร่างไร้เรี่ยวแรงอยู่ในกองเลือดราวตุ๊กตาผ้าขาดวิ่น บริเวณตันเถียนปรากฏรูกลวงน่าสยดสยองที่ทะลักทะล้นด้วยโลหิตไม่ขาดสาย ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยบาดแผลลึกตื้นสลับกันจนอาบย้อมนางจนกลายเป็นคนโลหิต แขนขายังคงกระตุกแผ่วเบา เป็นหลักฐานว่านางยังไม่สิ้นลมหายใจ
"ซูเอ๋อร์—"
ยวี่หมิงเซวียนมองน้องสาวที่สภาพยับเยินจมกองเลือด ดวงตาทอประกายแดงก่ำดั่งโลหิต เขาขัดขืนสุดกำลัง นัยน์ตาดารดาษด้วยความอาฆาตแค้น
"ยวี่เซียน หากซูเอ๋อร์เป็นอะไรไป ข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่"
ยวี่เซียนกวาดสายตามองเขาอย่างเฉยเมย ก่อนจะก้าวไปยืนด้านหลังยหวินเจี้ยนเยว่เงียบๆ
"เจ้าทำได้ดีมาก" ยหวินเจี้ยนเยว่ลูบศีรษะนาง เอ่ยชมว่า "แทนที่จะกดขี่ตัวเอง สู้ไปกดดันผู้อื่นเสียดีกว่า เซียนเอ๋อร์ เจ้าจงจำไว้ ไม่ว่ายามใดก็ตาม อย่าได้ทำร้ายตัวเองเพื่อคนนอกเป็นอันขาด"
ยวี่เซียนพยักหน้าหนักแน่น "ศิษย์เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ"
ยวี่หมิงเซวียนได้ยินคำกล่าวนี้พลันเลือดลมพลุ่งพล่านพลางด่าทอ "มิน่าเล่ายวี่เซียนถึงได้อำมหิตนัก ที่แท้ก็มีอาจารย์ใจอำมหิตเช่นเจ้านี่เอง ช่างเป็นดั่งคานบนไม่ตรง คานล่างย่อมเอียงตามเสียจริง เจ้าไม่คู่ควรเป็นอาจารย์ด้วยซ้ำ"