บทที่ 40

บทที่ 40

ยหวินเจี้ยนเยว่มองรอยแผลเลือดฉานน่ากลัวบริเวณตันเถียนของยวี่เซียน รวมถึงใบหน้าดวงน้อยที่ซีดขาวราวกับกระดาษ ในแววตาพลันวูบไหวด้วยความเจ็บปวดระคนเวทนา

นางยื่นมือออกไปบรรจงเช็ดหยดน้ำตาที่เอ่อล้นไหลรินลงมาไม่ขาดสายจากหางตาของยวี่เซียนอย่างแผ่วเบา น้ำเสียงอ่อนโยนดั่งขนนก "อย่าพูดจาโง่ ๆ เช่นนั้น เจ้าเป็นความภาคภูมิใจของอาจารย์เสมอมาและตลอดไป"

ทว่าหยดน้ำตาของยวี่เซียนกลับคล้ายไข่มุกร้อยสายที่ขาด ปราศจากหนทางหยุดยั้ง นางสะอื้นไห้กล่าว "แต่ว่าตันเถียนของข้าแตกสลาย... ไม่หลงเหลือหนทางบำเพ็ญเพียรได้อีกแล้ว..."

"อย่าได้กังวลไปเลย" แววตาทั้งอ่อนโยนและหนักแน่นของยหวินเจี้ยนเยว่สะท้อนความมั่นใจ "มีอาจารย์อยู่ตรงนี้ ต่อให้ฟ้าถล่มลงมาก็ไม่ต้องหวั่นเกรง อาการบาดเจ็บของเจ้า อาจารย์จะรักษาให้หายดีเอง"

ในจังหวะที่เอ่ยนั้น นางไม่ลังเลแม้แต่น้อย คว้าเห็ดสังสารวัฏรุ่งโรจน์ร่วงโรยที่สรรพคุณล้ำเลิศถึงขั้นชุบชีวิตคนตายและคืนเนื้อหนังให้โครงกระดูกออกมาจากถุงเก็บของ

"เด็กดี กินมันเข้าไปแล้วจะไม่เป็นไร" ยหวินเจี้ยนเยว่ส่งเห็ดสังสารวัฏรุ่งโรจน์ร่วงโรยไปจ่อริมฝีปากของยวี่เซียน

ยวี่เซียนมีความเชื่อมั่นต่อท่านอาจารย์อย่างเต็มเปี่ยม นางพยายามอ้าปากออกอย่างยากลำบากแล้วกลืนเห็ดวิเศษที่เปล่งประกายประหลาดดอกนั้นลงท้องไป