บทที่ 39

บทที่ 39

ซูเหมี่ยวเหมี่ยวถูกเหตุการณ์กะทันหันนี้ทำให้ตกใจจนมือเล็กหดกลับไปทันที ความดีใจตอนเด็ดดอกไม้เมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา

นางขมวดคิ้วน้อย ๆ เงยหน้าขึ้น สายตาปะทะเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่เย็นชา อาฆาตมาดร้าย และเต็มไปด้วยความไม่หวังดี

ยวี่ซูมองนางจากเบื้องสูงด้วยสายตาเหยียดหยาม มุมปากยกยิ้มเยาะเย้ยอันชั่วร้ายและได้ใจ

"เจ้าทำอะไรน่ะ" ซูเหมี่ยวเหมี่ยวโกรธจนใบหน้าเล็ก ๆ แดงก่ำ "นี่คือดอกไม้ที่ข้าจะมอบให้ท่านอาจารย์"

พูดจบ นางพลั้งเผลอยื่นมือเล็กผลักขาของยวี่ซูที่ยังเหยียบอยู่บนดอกไม้ ต้องการให้คนชั่วผู้นี้ออกไปจากดอกไม้ของนาง

แต่วินาทีต่อมา ยวี่ซูราวกับได้รับแรงกระแทกมหาศาล ส่งเสียงร้องอุทานอย่างโอเวอร์ ทั้งร่างหงายหลังล้มตึงลงไปตรง ๆ พร้อมร้อง "โอ๊ย" นั่งแหมะอยู่บนพื้น

นางใช้มือปิดจุดที่ไม่ได้เจ็บจริง พอเงยหน้าขึ้นก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าราวกับจะร้องไห้ น่าสงสารน่าเวทนาทันที

"ขอรับผิด ข้าไม่ได้ตั้งใจเหยียบดอกไม้ของเจ้า ข้าแค่มองไม่เห็น เจ้าอย่าโกรธเลย"

การสลับดำเป็นขาวและการแสดงจอมปลอมที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้ ทำให้ซูเหมี่ยวเหมี่ยวตัวน้อยทำอะไรไม่ถูก