บทที่ 38

บทที่ 38

ยหวีชิงเยี่ยนพิงเสาระเบียง น้ำเสียงเกียจคร้านราวกับแมวเพิ่งตื่นนอน "จะมีใครเสียอีก คนของสำนักเทียนหยวนน่ะสิ"

"นี่เป็นฝีมือคนของสำนักเทียนหยวนจริง ๆ หรือ" น้ำเสียงของยหวินเจี้ยนเยว่เต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัย

สำนักเทียนหยวนเพิ่งถูกหยามเกียรติไปเมื่อคืนวาน ต่อให้ไม่ยกพวกบุกมาล้างแค้นข้ามคืนก็ถือว่าอดกลั้นมากแล้ว ไฉนจึงวิ่งมาทำหน้าที่เป็นภารโรงทำความสะอาดได้เล่า

หรือว่า...

คล้ายนึกอะไรขึ้นมาได้ นางจึงเอ่ยถาม "เจ้าไปทำอะไรพวกมันมา"

ยหวีชิงเยี่ยนหาวหวอดหนึ่งที "ยามค่ำคืนพวกมันมารบกวนเวลานอนของผู้อื่น ข้าจึงใช้พลังควบคุมสัมผัสเทวะของพวกมัน บังคับให้ทำเรื่องบางอย่างเพื่อสำนัก ถือเป็นการใช้ประโยชน์จากของเหลือใช้ก็แล้วกัน"

ยามจินตนาการถึงกลุ่มคนของสำนักเทียนหยวนที่ก่อนหน้าท่าทางหยิ่งผยองและเปี่ยมด้วยจิตสังหาร หมายจะมาสั่งสอนให้สำนักเสวียนเทียนได้รู้สำนึก แต่กลับต้องถือไม้กวาดและผ้าขี้ริ้วกวาดพื้นเช็ดหน้าต่างอยู่ภายในสำนักเสวียนเทียน ยหวินเจี้ยนเยว่ก็กลั้นไว้ไม่อยู่ พรืด หลุดหัวเราะออกมา

เวลานี้ ป่านนี้คนกลุ่มนั้นคงหนีกลับสำนักเทียนหยวนไปแล้วกระมัง ไม่รู้ว่าจะโมโหจนอกแตกตายแค่ไหน

เป็นดังที่ยหวินเจี้ยนเยว่คาดการณ์ไว้ ฟ้าสว่างรำไรยหวีชิงเยี่ยนก็ถอนการควบคุมสัมผัสเทวะกลับมา