บทที่ 37

บทที่ 37

เหล่าศิษย์สำนักเหอฮวนต่างมองจนตาค้าง ตะลึงงันเสียจนตะเกียบในมือร่วงหล่นลงโดยไม่รู้ตัว

พวกเขารู้จักการต่อสู้ด้วยอาวุธจริงอย่างเปิดเผยระหว่างสำนัก และเคยเห็นเล่ห์เหลี่ยมการหักหลังในที่มืดมานักต่อนัก ทว่ากลับไม่เคยพบเห็นวิธีการ "ฆ่าคนต้องฆ่าจิตใจ" เช่นนี้มาก่อนเลย

ยหวินเจี้ยนเยว่นั่งยองๆ ซูซินเหยานั่งคุกเข่า ยหวินเจี้ยนเยว่กำลังกิน ซูซินเหยากำลังมองดู

การโอ้อวดอย่างไร้เสียงคำพูดนี้ ช่างเป็นการทรมานทางจิตใจเสียยิ่งกว่าถูกทุบตีเสียอีก

"ทำร้ายจิตใจกันเกินไปหน่อยกระมัง?" ศิษย์หนุ่มสำนักเหอฮวนผู้หนึ่งอดไม่ได้ที่จะเอ่ยกระซิบเบาๆ

ผู้คนที่อยู่ข้างๆ ส่งเสียงกระแอมในลำคอเบาๆ: "ชู่ว... อย่าพูดจาสุ่มสี่สุ่มห้า เจ้าสำนักยหวินอุตส่าห์มีน้ำใจเชิญพวกเขากินหม้อไฟอย่างหวังดี แต่ทางสำนักเทียนหยวนต่างหากที่ไม่ยอมรับน้ำใจแถมยังทำสีหน้าใส่เจ้าสำนักยหวินอีกต่างหาก"

ทุกคนต่างคิดในใจ: เจ้าช่างเป็นผู้มีศิลปะในการพูดเสียจริง

สิ่งที่ทำให้พวกเขาต้องอ้าปากค้างด้วยความตะลึงยิ่งกว่ายังคงตามมาเบื้องหลัง

เพียงเห็นเด็กน้อยทั้งห้าคนต่างเลียนแบบทำตามกันเป็นทอดๆ ต่างถือชามใบเล็กของตนเอง ก้าวเท้าป้อมๆ วิ่งแจ้นตรงดิ่งไปยังเบื้องหน้าของบรรดาศิษย์สำนักเทียนหยวนที่กำลังคุกเข่าอยู่ด้วยท่าทางฮึกเหิมองอาจ