บทที่ 33

บทที่ 33

ยหวินเจี้ยนเยว่รีบทำท่าทางจะอาเจียนออกมาอย่างโอเวอร์สุดๆ ราวกับกลืนแมลงวันเข้าไป พร้อมกับรีบยกมือขึ้นปิดหูให้ยวี่เซียน เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า

"เซียนเอ๋อร์เด็กดี หลับตาปิดหูเร็ว มีสิ่งสกปรกกำลังสร้างมลพิษต่อการมองเห็นและการได้ยิน"

นางเงยหน้าขึ้น มองไปยังฉู่หลิงเฟิงด้วยสายตาราวกับกำลังมองซากหนูตายที่เพิ่งตักขึ้นมาจากคูน้ำเหม็นๆ ทั้งรังเกียจและเอียนระอา

"ฉู่หลิงเฟิง ไม่เจอกันหลายวัน อาการมั่นหน้ามั่นโหนของเจ้านี่นับวันยิ่งหนักหนาขึ้นเรื่อยๆ แล้วนะเนี่ย ข้าแนะนำให้รีบไปหาหมอผู้บำเพ็ญที่ไว้ใจได้มาตรวจสมองดูสักหน่อยเถอะ ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ไปสมัครเป็นคนงานคั้นน้ำมันที่โรงหีบน้ำมันในโลกมนุษย์ซะ น้ำมันที่นั่นยังอาจจะไม่เลี่ยนเท่ากับตัวเจ้าเลยมั้ง"

ฉู่หลิงเฟิงถูกคำเหน็บแนมที่ไม่ไว้หน้าเลยแม้แต่น้อยนี้สำลักจนใบหน้าเขียวคล้ำ

เถ้าแก่ที่อยู่ด้านหลังของเขาเห็นนายโดนหยาม ก็กระโดดโลดเต้นออกมาทันที ร้องโวยวายเสียงดัง "สามหาว! เจ้าเป็นตัวอะไรกัน ถึงกล้าไร้มารยาทกับนายน้อยของพวกเราเช่นนี้ เบื่อจะมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง"

ยหวินเจี้ยนเยว่ไม่แม้แต่จะปรือตาขึ้นมอง "จิ๊ เจ้าของยังไม่ทันพูดอะไรเลย แต่สุนัขกลับเห่าก่อนซะแล้ว"

"เจ้า..." เถ้าแก่โกรธจนลมแทบจับ นิ้วที่ชี้ไปยังยหวินเจี้ยนเยว่สั่นเทิ้ม