บทที่ 34

บทที่ 34

ยวี่ซูยืนอยู่กลางลาน คางเชิดสูง บนใบหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจและความดูถูกเหยียดหยาม

ในสายตาของนาง ยวี่เซียนเป็นเพียงเศษสวะที่เก็บกลับมาจากชนบท เป็นเด็กถูกทอดทิ้งที่หุบเขาโอสถเซียนไม่ต้องการ

ส่วนนาง ยวี่ซู คือไข่มุกในมือที่บิดามารดาทะนุถนอม ตั้งแต่เด็กก็เสวยทรัพยากรชั้นยอดที่สุดของหุบเขาโอสถเซียน ทั้งการบำเพ็ญ โอสถ และเคล็ดวิชา มีสิ่งไหนบ้างที่ไม่ได้รับการหล่อเลี้ยงอย่างประณีต

การประลองครั้งนี้ไร้ซึ่งข้อกังขา!

"ไอ้ลูกสุนัขป่า ตอนนี้คุกเข่าขอร้องยังทัน มิฉะนั้นถึงเวลานอกจากโดนข้าตีขาหัก ร้องไห้หาพ่อหาแม่แล้ว จะดูน่าเกลียดเกินไปนะ"

ยวี่ซูสะบัดข้อมือ ภายใต้การกระตุ้นของพลังวิญญาณ เถาวัลย์เขียวขจีหลายสายพุ่งทะลุผืนดินขึ้นมา บิดเร้าอย่างยั่วยวนอยู่ข้างกาย

"อย่างไรเสีย ต่อให้เจ้าตะโกนเรียกแม่ก็ไร้ประโยชน์ ท่านแม่จะมองเจ้าเหมือนมองสุนัขป่าสกปรกตัวหนึ่งเท่านั้น ฮ่าฮ่าฮ่า"

ยวี่เซียนยืนอยู่ที่เดิม แววตาสงบราวนิ่งดั่งแอ่งน้ำลึก ไม่มีระลอกคลื่นแม้แต่น้อย

นางเพียงเอ่ยปากพูดออกมาหกคำอย่างเย็นชาว่า "พูดมากสิ้นดี"