บทที่ 32

บทที่ 32

เช้าตรู่

เหล่าศิษย์รวมถึงพ่อคนงามยหวี เจ็ดคนนั่งล้อมรอบโต๊ะอาหารเพื่อรับประทานมื้อเช้า

ยหวินเจี้ยนเยว่เหลือบมองยหวีชิงเยี่ยนผู้กำลังตักโจ๊กกินอย่างเชื่องช้าและสง่างามที่ฝั่งตรงข้ามอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามขึ้นว่า

"ยหวีชิงเยี่ยน เจ้าวางแผนจะลงมือซ่อมแซมค่ายกลพิทักษ์ภูเขาเมื่อใดกัน?"

บรรพจารย์ท่านนี้มาถึงสำนักได้สองวันแล้ว ทุกวันเอาแต่กินกับนอน อย่าว่าแต่ซ่อมแซมค่ายกลเลย แม้แต่เงาของการบำเพ็ญก็ยังไม่เห็นแม้แต่น้อย

ยหวินเจี้ยนเยว่แอบพึมพำในใจ เขาเอาแต่นอนอืดอยู่แบบนี้ทั้งวัน เหตุใดถึงไม่เห็นอ้วนขึ้นเลยสักนิด?

นางชี้ไปยังประตูสำนักที่เปิดโล่งไร้สิ่งกีดขวางด้านนอก "เจ้าวางแผนจะเปิดประตูสำนักต้อนรับเช่นนี้ไปจนถึงเมื่อใด?"

ยหวีชิงเยี่ยนวางชามและตะเกียบลง ใช้ผ้าเช็ดหน้าปักลายประณีตผืนหนึ่งเช็ดมุมปากอย่างไม่รีบร้อน กิริยาท่าทางชวนมองยิ่งนัก ทว่าน้ำเสียงกลับเกียจคร้าน: "จะรีบร้อนไปใย? มิใช่ว่าเจ้าต้องการซ่อมแซมตำหนักครั้งใหญ่หรอกหรือ? ต่อไปย่อมต้องมีผู้คนพลุกพล่านอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

หากเปิดใช้งานค่ายกลพิทักษ์ภูเขาในเวลานี้ มิเท่ากับเป็นการกีดขวางเหล่าทีมงานก่อสร้างที่เจ้าจ้างมาไว้ด้านนอกทั้งหมดหรอกหรือ?