บทที่ 27

บทที่ 27

ยหวีชิงเยี่ยนจะถ่ายทอดสำนวนทุบตีนี้ไปยังแดนบนหรือไม่นั้นไม่มีใครรู้ แต่บรรดาเด็ก ๆ ต่างจดจำสำนวนทุบตีของยหวินเจี้ยนเยว่ฝังลึกเข้าไปในสมองจนหมดสิ้น แต่ละคนล้วนถูกเปิดจุดชีพจรทั่วร่างจนสว่างวาบ

พวกเขาเลิกหยอกล้อกันและต่างพากันวิ่งตรงไปยังลานฝึกยุทธ

ท่านอาจารย์กล่าวไว้ถูกต้องแล้ว ในโลกบำเพ็ญเซียน กำปั้นที่แข็งแกร่งต่างหากคือความจริงแท้

ต้องแข็งแกร่งขึ้น! ต้องแข็งแกร่งขึ้นให้ได้! เช่นนี้จึงจะสามารถอยากตีใครก็ตีได้ตามใจชอบ ทั้งยังมีเหตุผลรองรับอีกด้วย!

เซียวซิงเฉินแบกหินที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวเพื่อไปเสริมความแข็งแกร่งให้ประตูสำนัก ปากก็พึมพำว่า

"วัยสามสิบย่อมยืนหยัดได้ ต่อให้มีคนสามสิบคนเข้ามาข้าก็ยังรับมือไหว"

เจียงหมีอู้กำลังสับตอไม้อยู่ในโรงครัว สับไปก็พึมพำไปว่า

"วัยสี่สิบย่อมไม่สับสน ศัตรูสี่สิบคนข้าก็สับจนกระจ่างแจ้งได้"

แม้กระทั่งยวี่เซียน ก็ยังท่องอยู่ในใจเงียบ ๆ ว่า "วัยห้าสิบย่อมล่วงรู้ฟ้าดิน สมุนไพรพิษห้าสิบต้นก็เพียงพอให้คนชั่วรับรู้ถึงสิ่งที่เรียกว่าผลกรรม"