บทที่ 26

บทที่ 26

ยหวินเจี้ยนเยว่ฟังจนขมับเต้นตุบ ๆ อดกลั้นความอดทนไว้แล้วเดินต่อโดยไม่เอ่ยปาก

ในที่สุดก็มาถึงหน้าตำหนักพักผ่อนของนาง ยหวินเจี้ยนเยว่คลายค่ายกลสิบสองชั้นออก เจ้าตัวเล็กทั้งหลายได้ยินความเคลื่อนไหวจึงวิ่งกรูออกมาโถมเข้าสู่อ้อมกอดของยหวินเจี้ยนเยว่ ทักทายกันอย่างสนิทสนม

สายตากวาดมองก้อนแป้งน้อยทั้งห้าทีละคนของยหวีชิงเยี่ยน

เขากวาดตามองเซียวซิงเฉินตั้งแต่หัวจรดเท้า เบะปากแล้วเอ่ยขึ้น "มอมแมมสิ้นดี ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นรากวิญญาณดิน ทั้งร่างอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของดินโคลน สวมชุดราวกับเพิ่งขุดขึ้นมาจากแปลงผัก"

เซียวซิงเฉิน "?"

เขาย้ายสายตาไปที่ลู่เหวินเซิง ขมวดคิ้วแล้วใช้มือโบกผ่านจมูก "กลิ่นควันไฟตลบอบอวล รากวิญญาณไฟก็ไม่เห็นจำเป็นต้องทำให้เนื้อตัวสกปรกขนาดนี้เลยนี่ ดูแล้วเหมือนพวกสุมเตาหลอมไม่มีผิด"

ลู่เหวินเซิง "..."

มาถึงคิวของยวี่เซียน คิ้วของยหวีชิงเยี่ยนยิ่งขมวดแน่นขึ้น "ผอมแห้งราวกับถั่วงอก ลมพัดทีเดียวก็ล้มแล้ว รากวิญญาณไม้หรือ วัน ๆ ไม่กินข้าวเอาแต่น้ำหรืออย่างไร ขี้ริ้วขี้เหร่ชะมัด"

ยวี่เซียน ถามจริงเถอะ?