บทที่ 23

บทที่ 23

"เจ้า!" หลิ่วชิงหมิงถูกนางตอกกลับจนพูดไม่ออก ใบหน้าเขียวคล้ำสลับแดงก่ำขึ้นมาทันที

เขาจะกล้าประกาศต่อหน้าธารกำนัลได้อย่างไรว่าตนเองพากคนมาเพื่อชิงสมบัติและหมายจะสังหารผู้อื่น ทั้งยังคิดจะขายยหวินเจี้ยนเยว่กับศิษย์ของนางไปหอนางโลมเพื่อบำเพ็ญกามารมณ์?

แม้การฆ่าคนชิงสมบัติจะเป็นเรื่องที่รู้กันดีในโลกบำเพ็ญเซียน แต่เรื่องชั่วช้าเช่นนี้ ไม่มีใครหน้ามืดตามัวนำมาพูดประเจิดประเจ้อต่อหน้าคนหมู่มากหรอก

สีหน้าของผู้อาวุโสทั้งสามที่อยู่ด้านข้างก็อัปลักษณ์ถึงขีดสุดเช่นกัน

"เพราะเหตุใดเล่า? เจ้าพูดออกมาสิ!" ยหวินเจี้ยนเยว่ไม่ยอมลดละ นางแอบหยิกต้นขาตัวเองแรง ๆ ครั้งหนึ่ง น้ำเสียงจึงสอดแทรกสะอื้นไห้ขึ้นมาทันที ดวงตารื้นแดงด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจในพริบตา

"หลิ่วชิงหมิง เหตุใดเจ้าจึงต้องใส่ร้ายป้ายสีข้าเช่นนี้ด้วย? สำนักชื่อหยานของพวกท่านเป็นสำนักใหญ่ มีชื่อเสียงเกริกไกร ส่วนสำนักเสวียนเทียนของข้า บัดนี้เหลือเพียงพวกเราอาจารย์ศิษย์หกคนที่เป็นสตรีและเด็กเล็ก ยามปกติข้าใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังเจียมตัว แทบจะซุกหัวมุดดินใช้ชีวิตด้วยความหวาดกลัว เกรงว่าจะไปล่วงเกินผู้ใดจนนำภัยมาสู่ความตาย"