บทที่ 22

บทที่ 22

"ผู้บำเพ็ญกายงั้นหรือ?" เซียวซิงเฉินชะงักไป คำนี้ค่อนข้างแปลกหูสำหรับเขาอยู่บ้าง

"ใช่! หล่อหลอมสรีระกายเนื้อ ใช้พละกำลังทำลายล้างวิถีวิชา ดั่งขุนเขาไม่หวั่นไหว เคลื่อนไหวดั่งแผ่นดินสะเทือน!" แววตาสว่างไสวเป็นประกายของยหวินเจี้ยนเยว่เต็มไปด้วยพลังโน้มน้าวใจ

"รากวิญญาณดินของเจ้ามีความหนาแน่นหนักแน่นมั่นคง เหมาะอย่างยิ่งสำหรับเป็นรากฐานชั้นยอดในการหล่อหลอมร่างกาย ผู้บำเพ็ญเวทในช่วงต้นจะก้าวหน้าได้รวดเร็ว ทว่าผู้บำเพ็ญกายเมื่อบรรลุขั้นสูงสุด สรีระกายเนื้อแปรเปลี่ยนเป็นเทพยดา หมื่นวิถีไม่อาจแผ้วพาน อานุภาพไร้ขีดจำกัด นั่นต่างหากคือวิถีสู่สวรรค์ที่แท้จริงซึ่งเป็นของเจ้า"

นางเว้นจังหวะเล็กน้อย มองประกายไฟที่ลุกโชนขึ้นมาในแววตาของเด็กหนุ่มอีกครั้ง แล้วโยนเหยื่อชิ้นใหญ่ยิ่งกว่าออกไป "เมื่อครู่จู่ๆ อาจารย์ก็เกิดความรู้สึกขึ้นมา ในความเวิ้งว้างได้แอบมองเห็นประกายแห่งสวรรค์ลิขิต

อีกหนึ่งเดือนให้หลัง แดนลับหลิงซวีใกล้จะเปิดออกแล้ว ณ เบื้องลึกของแดนลับแห่งนั้น มีเคล็ดวิชาผู้บำเพ็ญกายระดับสูงสุดที่เหมาะสมกับเจ้าที่สุดซ่อนอยู่ อาจารย์ขอรับรองกับเจ้า ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยราคาใดก็ตาม อาจารย์จะต้องเข้าไปในแดนลับ นำเคล็ดวิชาชิ้นนั้นแย่งชิงกลับมาให้เจ้าด้วยมือตนเองให้จงได้"