บทที่ 24

บทที่ 24

ยหวินเจี้ยนเยว่โคจรพลังวิญญาณในตันเถียน อาคมสิบสองชั้นซ้อนทับกันแผ่ปกคลุมตำหนักพักผ่อน

"ไม่ว่าจะได้ยินเสียงเคลื่อนไหวใดภายนอก ห้ามก้าวเท้าออกไปข้างนอกแม้แต่ครึ่งก้าวเป็นอันขาด ก่อนฟ้าสาง อาจารย์จะต้องกลับมาอย่างแน่นอน" นางกำชับด้วยน้ำเสียงจริงจัง

เมื่อได้รับคำตอบรับหนักแน่นจากเด็กๆ นางจึงเปลี่ยนสวมชุดพรางกายยามราตรีสีดำที่ดูสะดุดตาน้อยที่สุด หมวกใบกว้างถูกดึงต่ำเพื่ออำพรางใบหน้าทั้งหมดไว้ในเงาลึก เผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่คมที่ระแวดระวัง

ร่างระหงกลืนหายไปกับความมืดมิดของรัตติกาลมุ่งตรงสู่ตลาดมืด

ภายในตลาดมืดทั้งอับชื้น เย็นยะเยือก และคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือด สมุนไพร ตลอดจนกลิ่นเน่าเปื่อยนานาชนิด

แสงสว่างมืดสลัวยิ่งนัก ตะเกียงน้ำมันที่แขวนอยู่ตามแผงลอยริมทางช่วยขับโครงร่างของช่องทางเดินแคบๆ และแผงลอยที่ตั้งเบียดเสียดกันสองข้างทางให้พอเลือนราง

เงาร่างผู้คนขวักไขว่ ส่วนใหญ่สวมผ้าคลุมหลากสีสันอำพรางใบหน้าด้วยผ้าคลุมหน้าเช่นเดียวกับนาง จนยากจะแยกแยะกลิ่นอาย ในอากาศลอยอบอวลไปด้วยเสียงต่อรองราคา เสียงถกเถียง และเสียงกระทบกันของสิ่งของ...

ท่ามกลางความโกลาหลนี้เอง ยหวินเจี้ยนเยว่เหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นตา

คนผู้นั้นไม่ได้ทำการอำพรางใดๆ เพียงแต่ถอดชุดผ้าสีฟ้าครามที่เป็นสัญลักษณ์ของสำนักกระบี่ชิงยหวินออก แล้วเปลี่ยนมาสวมชุดลำลองสีเข้มเรียบง่ายแทน