บทที่ 20

บทที่ 20

"เซียนเอ๋อร์ลำบากแล้ว" ยหวินเจี้ยนเยว่กดคลื่นลมใหญ่ในใจลงไป เก็บสีหน้าอย่างรวดเร็ว สายตาอ่อนโยนยิ่งขึ้นเมื่อมองนาง

"ทำอาหารดูแลทุกคนไม่ใช่เรื่องง่าย เจ้าทำได้ดีมาก เรื่องเห็ดก็ฝากเจ้าด้วย อาจารย์เชื่อว่าเจ้าจะดูแลพวกมันได้เป็นอย่างดี"

ยวี่เซียนส่งเสียง "อืม" เบา ๆ แววตาไหววูบผ่านไปครู่หนึ่ง

สุดท้าย สายตาทุกคนก็ตกลงบนร่างของเซียวซิงเฉิน

เขาก้มหน้า นิ้วมือเขี่ยโต๊ะเล่นอย่างไร้จุดหมาย แตกต่างจากความตื่นเต้นตอนแบ่งปันกับเหล่าศิษย์น้องเมื่อครู่ลิบลับ

"ซิงเฉิน" น้ำเสียงของยหวินเจี้ยนเยว่อ่อนโยนยิ่งขึ้น "เจ้าเป็นศิษย์พี่ใหญ่ สามวันนี้ต้องปกป้องเหล่าศิษย์น้อง คงเหนื่อยมากใช่ไหม เล่าให้อาจารย์ฟังหน่อยสิ"

ร่างของเซียวซิงเฉินเกร็งขึ้นเล็กน้อย ฝังศีรษะลงต่ำกว่าเดิม น้ำเสียงอู้อี้ "ศิษย์ไม่ได้ทำอะไรเลย แค่คอยดูไม่ให้พวกเขาออกไปข้างนอก"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงเจือความผิดหวังและห่อเหี่ยวที่ยากจะปิดบัง "ศิษย์น้องทุกคนเชื่อฟังมาก ไม่ต้องให้ศิษย์ต้องเป็นห่วงเลยสักนิด"

บรรยากาศชะงักงันไปชั่วขณะ