บทที่ 14

บทที่ 14

ยหวินเจี้ยนเยว่สะสางบัญชีเสร็จ สะบัดมือเก็บกองข้าวปราณ แป้งปราณ และน้ำมันปราณที่กองสูงราวภูเขาให้เข้าไปในถุงเก็บของจนหมดสิ้น

ท่าทีใจถึงเช่นนี้ทำให้หออู่กู่เฟิงเติงเกิดความโกลาหลขึ้นมาไม่น้อยในทันที

"สวรรค์ นี่มันใจถึงเกินไปแล้ว ครั้งเดียวจ่ายหินวิญญาณชั้นต่ำไปตั้งสองพันก้อน หินวิญญาณมากมายขนาดนี้เทียบเท่ากับเสบียงสำนักของผู้บำเพ็ญทั่วไปถึงสองปี นางใช้หมดในคราเดียวเลยหรือ"

"นี่กะจะยกหออู่กู่เฟิงเติงให้เกลี้ยงเลยสินะ วันนี้หออู่กู่เฟิงเติงรวยเละแล้ว!"

"ใครว่าไม่ใช่เล่า ดูแต่ละคนสวมใส่ชุดมอซอซอมซ่อ ไม่นึกเลยว่าจะร่ำรวยปานนี้"

"ดังนั้นมองคนจะมองแต่เปลือกนอกไม่ได้ บางทีพวกเขาอาจจงใจแต่งตัวเช่นนี้เพื่อทำตัวสันโดษ หากมีตาหามีแววไม่หาเรื่องเข้าใส่ ก็พอดีให้ตบหน้าเอาได้ง่ายๆ"

เสียงกระซิบกระซาบและสายตาสอดรู้สอดเห็นพากันมองตรงมา

เจ้าตัวเล็กทั้งห้าหน้าตาเจื่อนสนิท

ซูเหมี่ยวเหมี่ยวคว้าชายเสื้อของยหวินเจี้ยนเยว่ไว้แน่น ในดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น