บทที่ 15

บทที่ 15

ยหวินเจี้ยนเยว่หยุดฝีเท้า สายตากวาดมองเขาอย่างเลื่อนลอย "ก็แค่จ่ายหินวิญญาณชั้นต่ำไปห้าพันก้อน หินวิญญาณเพียงเท่านี้ ข้ายังพอจ่ายไหว"

น้ำเสียงของนางเรียบเฉยราวกับกำลังซื้อลูกอมห้าเม็ด

"หะ... หินวิญญาณชั้นต่ำห้าพันก้อนหรือ" ลมหายใจของลูกจ้างร้านถึงกับสะดุด ความตกใจและเสียใจอย่างใหญ่หลวงโถมเข้าใส่เขาทันที

หินวิญญาณห้าพันก้อน!

เมื่อครู่นี้เขากลับไล่เทพแห่งโชคลาภเช่นนี้ออกไปได้อย่างไร?

ความเหยียดหยามและความเย่อหยิ่งบนใบหน้าของลูกจ้างร้านมลายหายไปจนสิ้นไร้ร่องรอย สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความประจบสอพลอจนถึงขีดสุด

แทบจะเรียกได้ว่าเขากลิ้งเข้ามาต่อหน้ายหวินเจี้ยนเยว่ พยักหน้าโค้งคำนับ "เป็นตัวเล็กที่มีตาหามีแววไม่ เป็นตัวเล็กที่ตาสุนัขดูถูกคน เซียนหญิงท่านโปรดเมตตาปล่อยผ่าน อย่าได้ถือสาคนตัวเล็กเช่นนี้เลย ทางหอหนีฉางของเรายินดีต้อนรับท่านเป็นอย่างยิ่งขอรับ

ด้านในยังมีสินค้าที่ดีกว่านี้ หากไม่รังเกียจท่านลองเข้าไปชมดูก่อนดีไหมขอรับ"

ยหวินเจี้ยนเยว่ยกมือขึ้นห้าม