บทที่ 13

บทที่ 13

สิ้นเสียงคำพูด เจียงหมีอู้และซูเหมี่ยวเหมี่ยวก็ส่งเสียงไชโยโห่ร้องขึ้นมาทันที

"ดีจังเลย! มีข้าวให้กินแล้ว!"

เจ้าตัวเล็กทั้งหลายตื่นเต้นจนกระโดดโลดเต้นอยู่กับที่ ในดวงตาเต็มไปด้วยประกายระยิบระยับราวกับมองเห็นข้าวสวยหอมกรุ่นและอาหารร้อน ๆ อยู่ตรงหน้าแล้ว

มุมปากที่เม้มแน่นของเซียวซิงเฉินคลายออกเล็กน้อย ในแววตาฉายแววคาดหวังขึ้นมาวูบหนึ่ง

แม้สีหน้าของลู่เหวินเซิงจะยังคงสงบเรียบเฉย แต่ประกายแสงที่ไหววูบในแววตาได้ฟ้องความไม่สงบในใจของเขา

กระทั่งยวี่เซียนที่ยืนอยู่ด้านหลังสุด เมื่อได้ยินประโยคที่ว่า "จะไม่ทำให้พวกเจ้าต้องหิวโหยอีกแล้ว" ดวงตาที่เย็นชาคู่นั้นก็ไหวระริกอย่างรุนแรงเช่นกัน

คำมั่นสัญญานี้จะเป็นความจริงหรือ

ในที่สุดพวกเขาก็พ้นจากความทุกข์ยากและไม่ต้องกังวลเรื่องท้องหิวในมื้อต่อไปแล้วจริงหรือ

ห้าคู่ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ความคาดหวัง ความประหม่า และความไม่อยากจะเชื่อในระดับที่แตกต่างกัน พากันจับจ้องมาที่ยหวินเจี้ยนเยว่เป็นจุดเดียว