บทที่ 12

บทที่ 12

ทีละคำ เสียงนั้นราวกับธารน้ำแข็ง

อึ่ง

ด้วยจุดที่นางยืนเป็นศูนย์กลาง คลื่นความเย็นสีฟ้าครามที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าพุ่งกระจายออกไปทุกทิศทุกทางอย่างรวดเร็ว

บริเวณที่คลื่นความเย็นผ่าน พื้นที่ราวกับถูกแช่แข็ง

พื้นดินถูกน้ำแข็งหนาปกคลุมในพริบตา และลุกลามออกไปไกลด้วยความเร็วอันน่ากลัว ความหนาของชั้นน้ำแข็งเกินสามฉื่อในชั่วพริบตา อากาศจับตัวเป็นเกล็ดหิมะน้ำแข็งเม็ดเล็กโปรยปรายลงมา

เศษกิ่งไม้ท่อนไม้ ใบไม้ร่วงหล่น และก้อนหินแตกละเอียดที่ถูกปราณกระบี่ฟันขาดและโดนแรงระเบิดจากน้ำแข็งรอบด้าน รวมถึงขอบหลุมลึกที่ถูกปราณกระบี่เจาะทะลวง ล้วนถูกแช่แข็งกลายเป็นรูปสลักน้ำแข็งรูปร่างต่างๆ ในชั่วพริบตา

อุณหภูมิลดฮวบลงจนถึงขีดสุดที่น่าสะพรึงกลัวราวกระแสความเย็นศูนย์สัมบูรณ์ในพริบตา

"แย่แล้ว!"

สีหน้าของฉู่หลิงเฟิงเปลี่ยนไปทันที หากโดนคลื่นความเย็นที่แผ่ขยายนี้สัมผัสเข้า ต่อให้เป็นเขา ก็ไม่กล้าประกันว่าจะถอยหนีออกไปได้ครบสามสิบสอง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงศิษย์สองคนที่อยู่ข้างกาย