บทที่ 11

บทที่ 11

จากห้องครัวที่แอบวิ่งออกมาของเจ้าตัวเล็กทั้งห้า หลบซ่อนอยู่หลังก้อนหิน

เพิ่งจะซ่อนตัวเสร็จ ก็ได้ยินคำพูดที่ฮึกเหิมและอบอุ่นเสียจนเทียบอะไรไม่ติดของยหวินเจี้ยนเยว่

"คนของข้า ข้าปกป้องเอง" ประโยคนี้ดั่งสายฟ้าเก้าชั้นฟ้า ผ่าลงมาในทะเลจิตที่ถูกแช่แข็งของทั้งห้าคน

ร่างกายของยวี่เซียนสั่นสะท้าน นางเงยหน้าขึ้นพรวด จ้องมองร่างที่เซเล็กน้อยแต่ตั้งตรงราวกับรากหยั่งลึกเข้ากับภูเขาที่หน้าประตูสำนักไม่วางตา

ในดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังเย็นชามาโดยตลอด บัดนี้กำลังเอ่อล้นไปด้วยความตกตะลึงและไม่อยากจะเชื่อที่แทบจะฉีกกระชากจิตใจ ราวกับไม่เคยมีมาก่อน

นาง... นางกำลังปกป้องพวกเขาจริงๆ หรือ

ไม่ใช่เพื่อใช้ประโยชน์ ไม่ใช่เพื่อทรมาน แต่เป็น... ปกป้องอย่างนั้นหรือ

เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้สัมผัสกับการถูกปกป้องอย่างเด็ดเดี่ยวถึงเพียงนี้ ความรู้สึกตื้นตันที่ยากจะบรรยายพุ่งจู่โจมขึ้นมาที่ปลายจมูกของยวี่เซียนทันที ภาพตรงหน้าพร่ามัวไปในพริบตา

นางกะพริบตาถี่ๆ อย่างแรง ฝืนกลั้นน้ำตาให้ไหลกลับเข้าไปด้วยความดื้อรั้น เล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือลึกเพื่อใช้ความเจ็บปวดเตือนให้ตนเองมีสติ ลืมตาขึ้นกว้าง ไม่กล้าพลาดทุกวินาทีความเป็นความตายที่หน้าประตูสำนักแม้แต่น้อย