บทที่ 8

บทที่ 8

เขาอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง มองดูเหมี่ยวเหมี่ยวที่นัยน์ตาคลอด้วยหยาดน้ำตา หันไปมองใบหน้าเย็นชาของยวี่เซียน และอาการตื่นตระหนกทำอะไรไม่ถูกของเจียงหมีอู้ ความหงุดหงิดและไร้เรี่ยวแรงที่ไม่อาจหาคำใดมาบรรยายได้เข้าเกาะกุมจิตใจของเขา

"……รอให้นางกลับมาก่อนแล้วค่อยว่ากัน" น้ำเสียงแหบพร่าคล้ายกำลังพยายามโน้มน้าวตนเองมากกว่า

เขากล่าวจบก็เดินไปนั่งลงบนก้อนหิน ไม่เอ่ยสิ่งใดอีก สายตาที่ดื้อรั้นจับจ้องไปยังทางเข้าสำนักอย่างเขม็ง

ในเวลาเดียวกัน

สายลมกรรโชกพัดชายเสื้อของยหวินเจี้ยนเยว่ให้ปลิวไสว

นางทะยานกระบี่ดั่งสายฟ้า พุ่งพรวดเข้าสู่ผืนป่าทึบลึกล้ำที่ผู้คนแทบไม่ย่างกราย

เมื่อสองเท้าเพิ่งเหยียบลงบนชั้นดินอินทรีย์ที่นุ่มและชื้นแฉะ พุ่มไม้เบื้องหน้าก็พลันส่งเสียงกุ๊กๆ ที่คุ้นเคยและเจือความเกรี้ยวกราด พร้อมเสียงขู่ซี่ๆ ที่ชวนให้หนังศีรษะชาด้าน

ดวงตาของยหวินเจี้ยนเยว่ประกายวาววับ กลั้นหายใจแล้วแหวกกิ่งไม้ใบไม้อันหนาทึบออก

ปรากฏภาพของไก่ขนหงส์เจ็ดสีตัวหนึ่ง ขนทั่วร่างพองฟู กำลังยืนเผชิญหน้าอย่างตึงเครียดกับงูพิษลายพร้อยตัวหนึ่งที่มีหัวเป็นรูปสามเหลี่ยม