บทที่ 7

บทที่ 7

ยหวินเจี้ยนเยว่ฉีกเนื้อส่วนอกไก่ชิ้นใหญ่ออกมา ชิ้นเนื้อนั้นย่างจนเป็นสีเหลืองทอง หนาแน่น และมีน้ำมันฉ่ำวาวสะท้อนแสง นางจงใจยื่นไปใกล้ปลายจมูกแล้วสูดดมเข้าไปฟอดใหญ่ พร้อมกับส่งเสียงอุทานออกมาอย่างโอเวอร์ "ซีด—ฮ่า! หอมเหลือเกิน!"

นางสูดดมกลิ่นหอมนั้นพลางใช้หางตากวาดมองเซียวซิงเฉินไปด้วย

มือเล็ก ๆ ที่กุมท้องของเจ้าตัวเล็กเกร็งแน่นยิ่งขึ้น ลำคอขยับกลืนน้ำลาย ริมฝีปากแห้งผากถูกลิ้นกวาดผ่าน ร่างกายโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อยก่อนจะดึงกลับอย่างรวดเร็ว พร้อมกับฝังศีรษะลงกับหัวเข่าอย่างดื้อรั้น

เจ้าเด็กเหลือขอ ยังทนความหิวเก่งใช้ได้

ยหวินเจี้ยนเยว่นึกขำอยู่ในใจ นางไม่รีบร้อนและไม่มีท่าทีลุกลนแต่อย่างใด

นางอ้าปากออกแล้วงับเนื้อไก่สีเหลืองทองฉ่ำน้ำคำใหญ่อย่างแรง

น้ำเนื้อไก่กระจายซ่านไปทั่วปากในพริบตา หยดน้ำมันสีทองหยดหนึ่งไหลย้อนลงมาตามมุมปาก สะท้อนประกายยั่วยวนใต้แสงไฟ

นางจงใจเคี้ยวเสียงดังกร้วมกราฟ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอิ่มเอมใจ

"หอม อร่อยจนแทบจะเคลิ้มตายอยู่แล้ว"