บทที่ 6

บทที่ 6

นางกำลังจะหาที่หลบซ่อน เงาร่างสายหนึ่งที่รวดเร็วจนถึงขีดสุดพร้อมไอความร้อนระอุพุ่งเข้าใส่จากเบื้องหน้า

สิ่งนั้นเห็นได้ชัดว่าพบนางเข้าแล้วเช่นกัน โดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย มันอ้าปากพ่นเปลวเพลิงอันร้อนแรงระอุออกมาคราหนึ่ง

ยหวินเจี้ยนเยว่รูม่านตาหดลง หลบพ้นลิ้นเพลิงที่หลอมทองละลายเหล็กได้ฉิวเฉียด

อาศัยแสงสว่างจากเปลวเพลิงนั้น ยหวินเจี้ยนเยว่จึงมองเห็นสิ่งที่จู่โจมนางได้อย่างชัดเจน ในที่สุด มันคือไก่ตัวหนึ่งที่มีขนาดใหญ่พอๆ กับไก่ชนตัวโตเต็มวัย แต่ปีกทั้งสองข้างงดงามเรียวยาว ขนหางทอประกายระยิบระยับ ปกคลุมด้วยขนที่งดงามราวสายรุ้ง งดงามจนน่าตื่นตะลึง รอบกายยังคลอเคลียด้วยแสงวิญญาณจางๆ ที่ไม่ธรรมดา

ดวงตาของยหวินเจี้ยนเยว่เป็นประกาย

ต่อให้ขนจะงดงามกว่าในความทรงจำ แต่ขนาดตัวและรูปร่างเช่นนี้...

"ไก่ขนหงส์เจ็ดสี?" ในใจนางยินดีปรีดาเป็นยิ่งนัก ปัดตกความไร้เหตุผลที่ "ไก่" ตัวนี้พ่นไฟได้ไปเสียสนิท

นี่มันโลกบำเพ็ญเซียนแล้ว ไก่พ่นไฟได้จะมีอะไรน่าแปลกใจเล่า

คงเพราะปราณวิญญาณแถวนี้หนาแน่น ไก่เลยกลายพันธุ์ด้วยกระมัง!