บทที่ 5

บทที่ 5

ปลายดาบเย็นเฉียบอยู่ห่างจากแผ่นหลังที่ไร้การป้องกันของยหวินเจี้ยนเยว่ไม่ถึงหนึ่งนิ้ว

ในดวงตาที่ลุ่มลึกของยวี่เซียนเอ่อล้นไปด้วยความบ้าคลั่งที่เดิมพันด้วยชีวิต

เป็นเพราะความใจร้ายของนางที่ทำให้เหมี่ยวเหมี่ยวหิวจนต้องแทะเปลือกไม้ นางสมควรตาย!

ขอแค่ข้อมือส่งไปข้างหน้าอีกนิด ผู้หญิงที่นำความเจ็บปวดไร้ที่สิ้นสุดมาสู่พวกเขาผู้นี้จะต้องตายอย่างสนิทแน่

ยหวินเจี้ยนเยว่ไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย

สมาธิทั้งหมดของนางอยู่ที่เจ้าตัวเล็กในอ้อมแขน

นางประคับประคองพลิกตัวเจ้าตัวเล็กที่สะอื้นจนตัวโยนเข้าสู่อ้อมกอดในท่าหันหน้าเข้าหา

"ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรนะ เหมี่ยวเหมี่ยวเด็กดี ปลอดภัยแล้ว ไม่เป็นไรนะ..." เสียงของยหวินเจี้ยนเยว่เจือด้วยความแหบพร่าของผู้ที่รอดตายมาได้และความอ่อนล้าจากการฝืนกำลัง ทว่ากลับมีความอ่อนโยนอันน่ามหัศจรรย์ที่ทำให้รู้สึกอุ่นใจ

นางใช้แก้มอุ่นของตนแนบเข้ากับหน้าผากเล็กๆ ที่เปียกโชกด้วยเหงื่อและเย็นเฉียบของศิษย์ตัวน้อย พร้อมกับตบแผ่นหลังที่สั่นเทาของเหมี่ยวเหมี่ยวเบาๆ เอ่ยปลอบโยนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "สำรอกออกมาแล้วก็ดี ไม่ต้องกลัว ท่านอาจารย์อยู่ตรงนี้แล้ว ไม่เป็นไรนะ..."