กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 4
สั้น ๆ เพียงไม่กี่คำ ราวกับสายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงท่ามกลางความเงียบงันยามค่ำคืน
ดวงตากลมโตใสกระจ่างของเจียงหมีอู้เบิกกว้างจนกลม
รูม่านตาของลู่เหวินเซิงหดเกร็ง แม้ในใจจะพอคาดเดาได้อยู่แล้ว แต่เมื่อยวี่เซียนเอ่ยปากยืนยันด้วยตัวเอง ความหนาวยะเยือกนั้นก็ยังคงแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วร่างของเขาในชั่วพริบตา
"เจ้า... เจ้าเป็นคนหลอมหรือ"
ยวี่เซียนพยักหน้ารับโดยปริยาย
ดวงหน้าเล็ก ๆ ของเจียงหมีอู้ขมวดมุ่นจนยุ่งเหยิง "ศิษย์พี่หญิงสาม ท่านคิดจะฆ่าท่านอาจารย์หรือขอรับ ทำเช่นนี้ไม่ถูกต้อง ท่านทำเช่นนี้ไม่ได้"
"เหตุใดจะไม่ได้" น้ำเสียงของยวี่เซียนเยือกเย็นยิ่ง "ขอแค่พอนางตายไป ก็จะไม่มีใครมาทุบตีด่าทอพวกเรา และไม่มีใครมาแย่งชิงสิ่งของของพวกเราอีก ทำเช่นนี้ไม่ดีหรือ"
"แต่ว่า..." เจียงหมีอู้กำกระบี่เหมันต์หนิงซวงและพู่ห้อยกระบี่ในอ้อมแขนแน่น เอ่ยแย้งเสียงเบา "แต่ว่าวันนี้ท่านอาจารย์คล้ายจะเปลี่ยนไปแล้ว นางคืนกระบี่ให้ข้า แถมยังช่วยทำแผลให้อีกด้วย"