บทที่ 3

บทที่ 3

มองดูสภาพที่เจ็บปวดร้องครวญครางของศิษย์น้องสี่ นางก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เอ่ยเสียงเฉียบขาด

"ท่านอาจารย์!"

การเคลื่อนไหวในการทำแผลให้เจียงหมีอู้ของยหวินเจี้ยนเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้น

บานประตูตำหนักหนักอึ้งถูกผลักเปิดออก เด็กหญิงตัวเล็กผอมบางอายุราวหกเจ็ดปี ใบหน้าซีดเซียวป่วยไข้เดินเข้ามา

นางห่อไหล่ ก้มหน้า ท่าทางตึงเครียดและหวาดกลัวถึงขีดสุด รีบก้าวสั้นๆ ไปหยุดอยู่เบื้องหน้ายหวินเจี้ยนเยว่

ยามที่กวาดสายตาผ่านบาดแผลเหวอะหวะบนร่างของลู่เหวินเซิงและเจียงหมีอู้ ประกายสังหารก็วาบผ่านก้นบึ้งดวงตาชั่วขณะ ขนตายาวของนางลู่ลง กักเก็บอารมณ์ความรู้สึกทั้งหมดไว้ในก้นบึ้งดวงตา เหลือเพียงความหวาดผวาและตื่นตระหนกไร้ที่พึ่ง

"ท... ท่านอาจารย์" เสียงของนางสั่นเครือ สองมือประคองขวดกระเบื้องสีเขียวใบเล็กชูขึ้นเหนือศีรษะ "โอสถที่ท่านสั่งให้ศิษย์หลอม ศิษย์หลอมเสร็จแล้วเจ้าค่ะ"

โอสถนี้คือเส้นทางรอดที่นางไขว่คว้ามาให้เหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้อง

ขอเพียงยหวินเจี้ยนเยว่ส่งโอสถให้ฉู่หลิงเฟิง ศิษย์ของฉู่หลิงเฟิงกินเข้าไป... ปีศาจร้ายอย่างยหวินเจี้ยนเยว่ก็จะ...