ตอนที่ 348 ทะเลแห้งหินกร่อน

ตอนที่ 348 ทะเลแห้งหินกร่อน

ชายชราค้ำไม้เท้าไผ่ยืนอยู่บนยอดเขา แหงนหน้ามองท้องฟ้าเหนือศีรษะ

เมฆดำที่จับกลุ่มกันแต่เดิมเริ่มสลายตัวไปแล้ว ทว่าท้องฟ้าก็ยังนับว่าไม่กระจ่างตา มืดครึ้มไร้ฝน แฝงไอเย็นเยียบอยู่บ้าง คล้ายดังผู้ยิ่งใหญ่ผู้อารมณ์แปรปรวนกำลังปั้นหน้าบึ้งตึง

ชายชราผู้หมดสิ้นความอาลัยในยุทธภพแล้วนั่งขัดสมาธิลงริมหน้าผา ยังคงค้ำไม้เท้าไผ่ในมือ นิ้วมือลูบไล้ข้อไม้ไผ่อย่างแผ่วเบา

นอกหน้าผานั้นมีคนผู้หนึ่งนั่งขัดสมาธิลอยอยู่กลางเวหาประจันหน้ากับชายชราผู้ผ่านมรสุมรุ่งโรจน์ตกต่ำผู้นี้

ย่อมเป็นเฒ่าจั้งผู้ละจากตำหนักฉางเซิงแต่ไม่ได้รีบร้อนกลับสำนักเจ้าเก๋อ สวมชุดไว้ทุกข์จ่านซุย ผมขาวสยายคลุมไหล่ หากมิใช่เพราะใบหน้าซีกหนึ่งเผยให้เห็นกระดูกขาวโพลนอันน่าสะพรึงกลัวแล้วไซร้ ก็นับเป็นยอดคนระดับเทพเซียนผู้บำเพ็ญเต๋าจนบรรลุอย่างแท้จริง

เฒ่าจั้งมองชายชราผู้ถือไม้เท้าไผ่ พลางเอ่ยช้า ๆ ว่า "'ทะเลแห้งหินกร่อน' จางไห่สือ เจ้ามายังเขาเป่ยหมางของข้า มีเจตนาใดกัน?"