ตอนที่ 307 อดีตและปัจจุบัน

ตอนที่ 307 อดีตและปัจจุบัน

หลังผ่านศึกใหญ่ ที่ว่าการอำเภอพังยับเยินอย่างสิ้นเชิง "ค่ายกลหลอมวิญญาณ" ย่อมสลายตามไปด้วย เมฆดำที่ปกคลุมอยู่เหนือเมืองอำเภอเป่ยหมางเริ่มแผ่กระจายจางหายไป

หลี่เซวียนตูหันไปมองฮูหยินลู่แล้วเอ่ยถาม "ชาวบ้านในเมืองจะกลับคืนสู่สภาพเดิมได้เมื่อใดหรือ"

ฮูหยินลู่ตอบว่า "คงต้องรออีกราวสิบสองชั่วยาม"

หลี่เซวียนตูทอดถอนลมหายใจยาวด้วยความโล่งอก พลางกล่าว "เช่นนั้นพวกเราก็ปักหลักเฝ้าอยู่ที่นี่เถิด ประจวบเหมาะให้ทุกคนได้โคจรปราณพักฟื้นกันสักหน่อย"

อันที่จริงคนอื่น ๆ แทบไม่มีบาดแผลติดตัว มีเพียงกระแสปราณที่สิ้นเปลืองไปบ้าง แม้แต่ฮูหยินลู่ บาดแผลของนางก็เป็นแผลเก่าในอดีต มิได้เกี่ยวอันใดกับศึกในวันนี้ ผู้ที่บาดเจ็บสาหัสอย่างแท้จริงคือหลี่เซวียนตู

ทุกคนย่อมไม่มีข้อคัดค้าน ต่างแยกย้ายกันไปหาสถานที่นั่งพัก

เมืองอำเภอที่เดิมทีคึกคักมีชีวิตชีวา ครั้นถูกสำนักเจ้าเก๋อปั่นป่วนก่อกวนเช่นนี้ กลับร้างไร้ผู้คนราวกับเมืองร้าง