ตอนที่ 308 คัมภีร์โอสถไท่ซ่าง

ตอนที่ 308 คัมภีร์โอสถไท่ซ่าง

ภายในศาลาส่งแขกนอกเมือง เสิ่นฉางเซิงยังคงนอนอยู่บนพื้น ในความสะลึมสะลือ คล้ายมีตัวอักษรและลวดลายภาพจำนวนมากผุดขึ้นในหัว ทั้งลึกซึ้งและเข้าใจยากยิ่ง

แว่วเสียงอันไร้เดียงสาดังขึ้นข้างหูอย่างเลือนราง "ชี้ฟ้าดินยืนยันความต่ำช้า ชักนำทวยเทพจับตาเรื่องลามก ให้ทานแล้วนึกเสียดาย ยืมของแล้วไม่คืน มัวเมาแสวงหาสิ่งนอกกาย ฝืนทำเกินกำลัง... บ้วนน้ำลายและปัสสาวะไปทางทิศเหนือ ขับลำนำและร่ำไห้ต่อหน้าเตาไฟ ยามค่ำคืนออกไปตากน้ำค้าง บังคับใช้ทัณฑ์ในแปดเทศกาล บ้วนน้ำลายใส่ดาวตก ชี้นิ้วใส่รุ้งกินน้ำ ชี้นิ้วใส่สามสุริยันจันทราดารา เพ่งมองตะวันและจันทราเนิ่นนาน..."

"สุ้มเสียงนี้ดูเหมือนจะคุ้นหูอยู่บ้าง?" เสิ่นฉางเซิงคิดอย่างงัวเงียสะลึมสะลือ

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใดในความเลือนรางมึนงงนั้น ในที่สุดเบื้องหน้าของเสิ่นฉางเซิงก็ปรากฏแสงสว่างเส้นบาง ๆ ขึ้นสายหนึ่ง

เสียงอันไร้เดียงสารอบกายก็ยิ่งชัดเจนขึ้น ทำให้สติของเขาค่อย ๆ ฟื้นคืน เขาในยามนี้กำลังอยู่ในศาลาส่งแขกนอกอำเภอเป่ยหมาง ถูกเด็กรับใช้เต๋าคนหนึ่งชี้นิ้วใส่หนึ่งครั้ง จากนั้นก็สลบไสลไป