บทที่ 311 สู้สุดชีวิต

บทที่ 311 สู้สุดชีวิต

เฉินซิวรุ่ยมองแผ่นหลังของเยว่เยว่ แววตาฝ้าฟางของชายชรามีประกายอันซับซ้อนพาดผ่านวูบหนึ่ง

จนถึงกับจมดิ่งลงสู่ความทรงจำอันแสนเนิ่นนาน...

ผู้เฒ่าเฉินพึมพำกับตัวเอง "ในรอบร้อยปีที่ผ่านมานี้ ในสายเลือดสายตรงของตระกูลเฉิน ผู้ที่มีพรสวรรค์พอจะฝึกสำเร็จทั้งย่างก้าวเหยียบสวรรค์และย่างก้าวสวรรค์มายาพร้อมกันได้ นอกจากสายของเราแล้ว... ก็มีแค่สายของ 'เขา' เท่านั้น..."

เฉินเสี่ยวยังเด็กอยู่ จึงไม่เข้าใจว่า "เขา" ที่ปู่พูดถึงหมายถึงใคร

แต่นายท่านสามเฉินและเฉินจี๋ที่อยู่ข้างๆ สีหน้ากลับเปลี่ยนไปพร้อมกันเล็กน้อย

พวกเขาย่อมรู้อยู่แก่ใจว่า "เขา" ที่พ่อพูดถึง หมายถึงคู่แข่งคนสำคัญที่แย่งชิงตำแหน่งผู้นำตระกูลกับพ่อในอดีต ท่านลุงผู้เปี่ยมด้วยพรสวรรค์เลิศล้ำน่าทึ่งจนถึงขั้นเหนือกว่าพ่ออยู่ก้าวหนึ่งผู้นั้น