บทที่ 310 ความจริง

บทที่ 310 ความจริง

การบำเพ็ญสองร่างทั้งร่างหลักและร่างรอง เดิมทีควรจะไร้เทียมทานในใต้หล้า

ทว่า สรรพสิ่งในโลกล้วนอนิจจัง

เมื่อร่างหลักและร่างรองเติบโตขึ้นพร้อมกัน หลังจากทะลวงสู่ขั้นเจ็ดปรมาจารย์วิทยายุทธ์ด้วยกันทั้งคู่ ร่างหลักก็ต้องตื่นตระหนกเมื่อพบว่า ร่างรองของเขานี้ค่อยๆ เริ่มไม่ “เชื่อฟัง” อีกต่อไป

จิตสำนึกที่เป็นอิสระแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ถึงขั้นเริ่มมีแนวโน้มจะหลุดพ้นจากการควบคุม พลิกจากผู้ตามขึ้นมาเป็นผู้นำ และมีความเป็นไปได้ที่จะยึดครองร่างหลักเสียเอง

สิ่งนี้ทำให้ร่างหลักผู้อยู่เบื้องหลัง ซึ่งมีความทะเยอทะยานและมองว่าขั้นเก้ากึ่งเทพคือเป้าหมายสูงสุดชั่วชีวิต จะทนยอมรับได้อย่างไร?

ดังนั้น แผนการใหญ่ที่วางไว้ล้อมรอบร่างรองจึงเริ่มต้นขึ้น