กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 155 สี่ปีที่พี่ไม่อยู่ ฉันเติบโตมาเป็นอย่างดีแล้ว
เขากอดแน่นเหลือเกิน ราวกับว่าวินาทีถัดไปเธอจะอันตรธานหายไป
ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างรุนแรงเพื่อบรรเทาความผะอืดผะอมในลำคอ น้ำเสียงปนเสียงขึ้นจมูกเล็กน้อย “ขอโทษนะ พี่ชายผิดสัญญา ไม่ได้กลับไปหาเธอ”
“ขอโทษนะที่ทำให้เธอต้องเห็นภาพที่น่าเวทนาขนาดนั้น ขอโทษที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างตอนเธอเติบโต ขอโทษที่ทำให้ซิงซิงของเราต้องเสียใจ ขอโทษ ขอโทษจริง ๆ...”
เขามีคำขอโทษมากมายเหลือเกินที่อยากจะเอ่ย ทุกคำที่เอ่ยออกไปเสียงของเขาก็ยิ่งแหบพร่าลงเรื่อย ๆ จนในที่สุดก็เจือเสียงสะอื้นไห้ที่ไม่อาจซ่อนมิด
เอวของสวี่ซิงถูกเขารัดแน่นจนเจ็บ คางเกยอยู่บนไหล่ของเขา ยามฟังเขาพร่ำบอกคำขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า น้ำตาก็ร่วงเผาะเป็นสาย หัวใจพลันปวดแปลบอย่างละเอียดยิบ
เธอเอื้อมแขนออกไปกอดรัดลำคอของเวินสวินไว้แน่น ในที่สุดก็ปล่อยโฮออกมาบนไหล่ของเขา
“เวินสวิน...เวินสวิน...”