กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 154 ทั้งสองคนได้พบกันตามลำพังในที่สุด!
ทุกคนต่างรีบกรูเข้าไป ลนลานตะโกนเรียกชื่อบ้าง ลงมือช่วยบ้าง
ท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำลงมาเต็มไปด้วยเสียงเอะอะอื้ออึง
ลู่เฟิงตบหน้าจางเสี่ยวหลงอย่างแรงฉาดใหญ่ คำรามลั่น “มึงเป็นเหี้ยอะไรฮะ?!”
เสียงด่าทอดังกึกก้องไปทั่ว อวี้หนิงดึงเชือกที่เดิมทีเก็บขึ้นรถไปแล้วออกมา มัดติดกับต้นไม้ เตรียมจะไต่ลงไปตามหาสวี่ซิง
เหลียงเฉิงร้อนใจดั่งไฟสุม รีบร้อนตะโกนเรียกชื่อสวี่ซิงอย่างกระวนกระวาย
ผ่านไปไม่นาน ด้านล่างลาดชันก็มีเสียงตอบกลับแผ่วเบาดังแว่วขึ้นมา
“อาจารย์ ฉันไม่เป็นไร ด้านล่างนี้มีถ้ำอยู่แห่งหนึ่ง ฉันกลิ้งเข้ามาในถ้ำแล้ว ข้อเท้าฉันแพลง เดินไม่ไหว พวกคุณกลับไปกันก่อนเถอะ รอฝนหยุดค่อยให้คนที่คล่องแคล่วลงมารับฉัน”
คนกลุ่มหนึ่งปรึกษากันอยู่ครู่ใหญ่ ทุกคนต่างอยากลงไปดึงเธอกลับขึ้นมา