กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 147 ฉันหาเขาเจอแล้ว
“เวรเอ๊ย ไม่จริงน่า เหล่าจื่อเพิ่งพูดไปประโยคเดียวก็ร้องไห้ได้แล้วเหรอ” ชายท่าทางมันเยิ้มดูเหมือนจะตกใจ
เวินสวินชกเขาไปหนึ่งหมัด แค่นหัวเราะพลางเอ่ย “ไม่ตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาตัวเองบ้างว่าหน้าตาน่าสะอิดสะเอียนแค่ไหน”
สวี่ซิงกัดริมฝีปากแน่น ดวงตากวางที่แดงก่ำจ้องมองชายฝั่งตรงข้ามที่คุ้นเคยจนสลักลึกเข้ากระดูกดำตาไม่กะพริบ น้ำตาหยดโต ๆ ร่วงผล็อย มือที่ทิ้งอยู่ข้างลำตัวกำแน่นเป็นกำปั้น เล็บจิกเข้าเนื้อลึก
เธอใช้พลังเจตจำนงถึง 120,000 ส่วนถึงจะสะกดกั้นตัวเองไม่ให้วิ่งเข้าไปกอดเขาแน่นได้
อวี้หนิงคาดไม่ถึงว่าสวี่ซิงจะร้องไห้ออกมากะทันหัน ชะงักงันไปในพริบตา เขาหมุนตัวขวับ บังอยู่ตรงหน้าสวี่ซิง บดบังเวินสวินที่อยู่ด้านหลังเขาเอาไว้
“รุ่นน้องหญิง เธอไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า เป็นอะไรไป เธออย่าร้องไห้สิ”