ตอนที่ 146 กลับมาพบกันอีกครั้ง

ตอนที่ 146 กลับมาพบกันอีกครั้ง

นิทรรศการภาพวาดและแนวคิดในการสร้างสรรค์ของสวี่ซิงสร้างความฮือฮาในวงจำกัด ทว่าเธอไม่ได้ใส่ใจมากถึงเพียงนั้น

เธอเพียงคิดว่าไม่อาจทำให้เวินสวินผิดหวัง ไม่อาจทำให้การที่เขารอเธอท่ามกลางหิมะโปรยปรายในเจียงตูทุก ๆ วันต้องสูญเปล่า

เธออยากให้เขาได้เห็น เธอไม่ได้ยอมแพ้ ก้าวผ่านความยากลำบากกระทั่งกลายเป็นจิตรกรที่มีชื่อเสียงขึ้นมาบ้าง และได้เปิดนิทรรศการภาพวาดของตัวเอง

ตกค่ำ สื่อมวลชนสัมภาษณ์ใกล้เสร็จสิ้น สวี่ซิงหาข้ออ้างแอบเลี่ยงไปสูดอากาศตรงประตูด้านหลัง

หลายปีมานี้เธอใช้เวลาส่วนใหญ่อาศัยอยู่กลางแจ้ง พอต้องเผชิญหน้ากับผู้คนที่รู้จักและไม่รู้จักมากมายเป็นครั้งแรกจึงประหม่าอยู่บ้าง

เธอพิงเสา พ่นลมหายใจออกมายาว ๆ เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ทอดสายตามองแสงแดดอันแผดจ้าด้านนอกหน้าต่าง

แสงตะวันสาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกเต็มบานลงบนร่างของเธอ ช่างใกล้ชิดจนเอื้อมมือสัมผัสได้ เธอมองความสว่างไสวบนฝ่ามือ โค้งริมฝีปากขึ้น แสงแดดอันอบอุ่นถึงเพียงนี้ คุณสัมผัสได้หรือยัง

“รุ่นพี่”

อุตส่าห์หาสถานที่เงียบสงบพบได้ยาก เพิ่งจะได้พักหายใจไปสองยกก็ถูกขัดจังหวะ สวี่ซิงขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกรำคาญใจอยู่บ้าง