กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 141 จากลานาน (8) อดีตของเขา
“พวกเราเพิ่งไปถึงกองทัพ นอกจากคนที่ออกไปทำภารกิจแล้ว ทุกคนล้วนออกมารอรับพวกเรา แต่สิ่งที่ฉันเห็นบนใบหน้าพวกเขาไม่ใช่ความยินดี หากแต่เป็นความปวดใจ ความกังวล และความเศร้าโศก ฉันคิดว่าพวกเขาเศร้าให้กับสหายร่วมรบสองนายที่เสียสละ ตอนนั้นจึงไม่ได้คิดอะไรมาก จนกระทั่งหัวหน้าหน่วยเดินออกมา แล้วเรียกพี่สวินไปที่ห้องทำงานเพียงลำพัง”
“ฉันไม่รู้ว่าหัวหน้าหน่วยพูดอะไรกับเขา อาจไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำ ในห้องทำงานก็มีเสียงตะโกนลั่นของหัวหน้าหน่วยดังออกมา...”
“เวินสวิน! มึงหยุดอยู่ตรงนั้นเดี๋ยวนี้!”
เวินสวินทำเป็นหูทวนลม ไม่ทันแม้แต่จะเดินลงบันได ท่อนแขนยันเข้ากับราวระเบียงชั้นสอง โผนกายข้ามรั้วล้อม ทิ้งตัวลงสู่ชั้นหนึ่ง
เสียงของหัวหน้าหน่วยไล่หลังตามมา “มัวยืนบื้ออะไรอยู่ ขวางเขาไว้!”
เหล่านักรบที่อยู่ชั้นหนึ่งกรูกันเข้าไป ทั้งกอดเอว ทั้งดึงแขน
เวินสวินเพิ่งผ่านการไล่ล่าเสี่ยงตายอันยาวนานถึงหนึ่งเดือนมา เดิมทีก็เหนื่อยล้าจนแทบหมดแรงอยู่แล้ว ทว่ายามนี้กลับระเบิดพละกำลังมหาศาลออกมา