กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 142 จากกันเนิ่นนาน (9)
เฉิงหวยยื่นมือไปเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเธอ มองตาเธออย่างแน่วนิ่งแล้วพูดทีละคำเน้น ๆ “วันที่เธอเข้าโรงพยาบาลแล้วฉันไปเยี่ยมน่ะ พี่สวินเรียกฉันออกไปที่ระเบียง นอกจากจะให้ฉันช่วยจัดการสวี่จื้อชูแล้ว เขายังไหว้วานฉันอีกเรื่องหนึ่ง”
เขาบอกว่า “ยัยหนูน้อยคนนี้ อ่อนแอแบบนั้น มองดูก็รู้ว่าเป็นพวกชอบโดนรังแก พอออกจากตานหลี่ฉันก็ไม่มีทางอยู่ข้างเธอได้ตลอดเวลา นายช่วยอะไรพี่สักอย่างสิ แบ่งบอดี้การ์ดที่บ้านนายออกมาสักสองคน คอยแอบปกป้องเธอไว้ อย่าให้พวกขยะพวกนั้นมีโอกาสได้เข้าใกล้เธอ”
สวี่ซิงนิ่งอึ้งไปโดยสิ้นเชิง ราวกับถูกสายฟ้าฟาดใส่ ในสมองว่างเปล่าไปหมด