ตอนที่ 113 แขนเดียวยกโอ่ง ย่อตัวใส่แผ่นรองรองเท้าให้

ตอนที่ 113 แขนเดียวยกโอ่ง ย่อตัวใส่แผ่นรองรองเท้าให้

ทว่างานที่หนักหนาสาหัสที่สุดไม่ใช่การขนอิฐ

แต่เป็นการย้ายโอ่งซอส

โอ่งซอสหลายสิบใบ แต่ละใบหนักหลายสิบกิโลกรัม ข้างในบรรจุซอสที่กำลังหมักบ่มอยู่เต็มเปี่ยม ห้ามล้ม ห้ามกระแทก ห้ามตากแดดจัด และห้ามทิ้งไว้นาน

การย้ายโอ่งซอสจากหมู่บ้านหลิวหลินมายังตำบล ต้องอาศัยเกวียนลากค่อยๆ ขนมาทีละเที่ยว แต่ละเที่ยวบรรทุกได้เพียงแค่สองใบเท่านั้น

เฉิงว่านหลี่กับกู้ชิงซานช่วยกันออกแรงสองคน กัดฟันยกโอ่งซอสขึ้นเกวียน ปาดเห็ดที่ท่วมหน้า "พี่สะใภ้ โอ่งซอสของพี่นี่หนักยิ่งกว่าหมูเสียอีก ฉันแบกหมูตัวอ้วนหนักสองร้อยชั่งยังไม่เหนื่อยขนาดนี้เลย"

"หมูมันตายแล้ว แต่ซอสในโอ่งยังมีชีวิตอยู่นะคะ ข้างในกำลังเกิดการหมักบ่มอยู่ ระวังหน่อยนะคะ อย่าให้กระเทือนมาก" ม่านซุ่ยยืนคุมงานอยู่ข้างๆ ในมือถือสมุดเล่มเล็ก พอขนโอ่งขึ้นรถได้หนึ่งใบก็ทำเครื่องหมายถูกหนึ่งครั้ง

เฉิงว่านหลี่บ่นพึมพำ "ชาตินี้ฉันยังไม่เคยทะนุถนอมหมูขนาดนี้มาก่อนเลย"

ทว่าเขาก็ยังคงช่วยจัดวางโอ่งซอสบนเกวียนอย่างระมัดระวัง เอาเศษผ้าหนาๆ มารองก้นโอ่งเพื่อช่วยซับแรงกระแทก