ตอนที่ 42 สุขอนามัยไม่ผ่านมาตรฐาน พวกเรามาตรวจสอบ

ตอนที่ 42 สุขอนามัยไม่ผ่านมาตรฐาน พวกเรามาตรวจสอบ

หวังชุ่ยเจวียนบ่นไปพลางออกแรงถีบตัวขึ้นมา ม่านซุ่ยออกแรงดึงอยู่ด้านบน สองคนช่วยกันประสานแรง ในที่สุดท่อนบนของหวังชุ่ยเจวียนก็โผล่พ้นขอบหลุมขึ้นมาได้

หล่อนตะเกียกตะกายคลานขึ้นมาบนพื้นดิน ทรุดตัวนั่งแหมะลงบนหิมะ แผ่นหลังพิงต้นโอ๊กคดต้นนั้น หอบหายใจแฮกๆ กอบโกยอากาศเข้าปอด

บนเสื้อนวมเต็มไปด้วยเศษดินโคลนและหิมะ หมวกเบี้ยวเอียงไปอยู่ท้ายทอย สภาพดูราวกับผู้รอดชีวิตจากภัยพิบัติทางธรรมชาติขนาดย่อมๆ

"หลุมเฮงซวยนี่ใครเป็นคนขุดกันนะ? ถ้ารู้ว่าเป็นใคร ฉันจะไปขุดหลุมหน้าโอ่งผักกาดดองบ้านมันบ้างคอยดู!" พอเริ่มหายเหนื่อย ประโยคแรกที่หล่อนพ่นออกมาคือการก่นด่า เสียงดังมีพลังกว่าเมื่อครู่ถึงสิบเท่า

"เธอไปชดใช้ค่าเสียหายให้ไส้เดือนตรงรากไม้ก่อนเถอะ" ม่านซุ่ยแก้ปมเชือกออกจากลำต้นไม้ ม้วนเก็บใส่ตะกร้าตามเดิม

หวังชุ่ยเจวียนกลอกตาบน ทว่าความเจ็บแปลบที่ข้อเท้าแล่นริ้วขึ้นมา การกลอกตาจึงสะดุดค้างไปครึ่งทาง กลายเป็นสีหน้าที่ทั้งเจ็บปวดทั้งตลกขบขัน

ลูกกวางโรบักยังคงเอียงคอมองสำรวจหล่อนอยู่ข้างๆ แววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก่อนจะหันมามองม่านซุ่ย "ผู้มีพระคุณลวดสลิง เมื่อกี้ตอนหล่อนเอาเท้าถีบรากไม้ ถีบเอาเปลือกไม้หลุดร่วงลงมาแผ่นหนึ่ง เปลือกไม้นั่นหล่นทับลูกเฮเซลนัทที่ฉันซ่อนไว้เมื่อเช้าพอดีเลย ฉันกะว่าจะเก็บไว้กินเป็นมื้อเที่ยงแท้ๆ"

"ไว้ฉันชดใช้คืนให้สองลูกนะ"